Terwijl velen met bewondering keken naar de vroege aanval, stelde José De Cauwer zich vooral vragen. Zelfs met een ploegmaat in de kopgroep koos Van der Poel voor een eenzame vlucht. “Hoe je je ook voelt, ik snap niet waarom hij zo vroeg begint,” analyseert De Cauwer bij Sporza. “Ik vind dat dit onnodige inspanningen en risico's zijn.”
Kansen op de Paterberg bleven liggen
De Cauwer meent dat er betere momenten waren om het verschil te maken. Een aanval op een van de zwaarste heuvels had volgens hem meer voor de hand gelegen. “Als hij op de Paterberg of op de Oude Kwaremont gaat, is er volgens mij niets aan de hand,” stelt hij. De aanwezigheid van ploegmaat Edward Planckaert in de elitegroep bood een tactisch voordeel dat onbenut bleef. “Je zit dan in zo'n gunstige situatie en ze gunnen je de kans niet om iets te doen.”
Een superman die moest vechten
De E3 van dit jaar was geen dominante onemanshow zoals we die soms van Van der Poel zien. Hij moest tot diep in de finale strijden om de zege veilig te stellen. Dit beeld roept bij De Cauwer een dubbel gevoel op. “Mathieu moest vandaag vechten om te winnen. Dan zou je inderdaad geneigd zijn om te zeggen dat het iets minder is,” geeft hij toe. Maar hij tempert die gedachte meteen: “Maar dan denk je: het is Van der Poel, die is niet minder.”
Twijfels richting de Ronde van Vlaanderen
De moeizame overwinning heeft de verhoudingen richting de Ronde van Vlaanderen op scherp gezet. Waar De Cauwer voorheen overtuigd was dat Pogačar en Van der Poel elkaars gelijken waren, begint hij nu te twijfelen. “Ik heb voor Milaan-Sanremo en voor deze koers gezegd dat Pogacar Van der Poel er niet afrijdt. Ik denk dat nog altijd, maar ik weet niet wat ik van vandaag moet denken,” reflecteert hij.
Pogačar nu net een streepje voor
De conclusie van De Cauwer is helder en verschuift de favorietenrol. “We hebben gezegd dat Pogacar en Van der Poel op één lijn staan. Nu zou ik bijna durven zeggen dat Pogacar net boven Van der Poel staat.”