Asfalt-safari: hoe ik via het Wout Wagtmanspad een verborgen wielerschat om de hoek ontdekte

Wij wielrenners maken van alles mee onderweg: van verrassende bezienswaardigheden tot hachelijke verkeerssituaties en bijzondere ontmoetingen. In de rubriek 'Asfalt-safari' nemen we je mee in de avonturen van onze redactieleden, met deze week de ontdekking van een verborgen wielerschat om de hoek.

De vrijheid van het fietsen zonder plan

Ik fiets sinds dit jaar zonder fietscomputer. Geen afstandsrecord najagen, geen gemiddelde snelheid, geen routepijltjes die mijn avontuur dicteren. Mijn enige plan is om vooraf een paar mooie passages uit te kiezen en op de terugweg de wind in de rug te hebben. De belangrijkste regel: ieder ritje moet ik een voor mij onbekend weggetje inslaan, hoe klein ook.

De digitale zoektocht naar een onbekend fietspad

Zo speurde ik onlangs Google Maps af, op zoek naar een rustige route door een stukje Nijmegen. Ik wilde een drukke verkeersader en een saaie woonwijk vermijden. Mijn oog viel op een groen gebied waar ik vaker langs was gereden, maar waar ik me nog nooit echt in had verdiept. Ik zoomde in, volgde een van de dunne, groene lijntjes en plotseling verscheen de naam: het Wout Wagtmanspad.

Verhip, dacht ik, dat móét wel een leuk nieuw weggetje zijn. Ik pakte snel het geel-oranje Streetview-mannetje en sleepte het vol verwachting naar het pad. Helaas, geen Streetview beschikbaar. Dit werd dus een échte ontdekkingsreis.

Bekijk ook

Asfalt-safari: hoe twee tienermeisjes die 'iieeeuuw een wielrenner!' riepen mijn rit verziekten | Wieler Revue

Een pad met een verrassende gelijkenis met La Redoute

Twintig minuten later draaide ik het Wout Wagtmanspad op. Het begon, een beetje zoals La Redoute, weinig inspirerend naast een ronkende snelweg. Even vreesde ik een teleurstelling, maar zodra het pad van de snelweg afboog, veranderde alles.

De grauwe geluidsbarrière maakte plaats voor struiken en bomen die voorzichtig in bloei stonden. Hoe verder ik reed, hoe mooier het werd. Het pad begon te glooien, slingerde langs een kleine waterplas en was continu omgeven door groen. Het was een onverwachte oase, een fantastische ontdekking.

Hoe één naam leidde tot een historische wielerschat

De rest van mijn rit vroeg ik me af wie Wout Wagtmans ook alweer was. Een legendarische Nederlandse renner die Touretappes won, dat wist ik. Maar waarom dit pad zijn naam droeg, bleef een raadsel. Thuis, tijdens mijn online zoektocht naar het antwoord, stuitte ik per abuis op nóg een vernoemd fietspad: het Tom Simpsonpad.

Toen ging er een wereld voor me open. Ik zoomde uit op de kaart en ontdekte dat ik, zonder het te weten, al talloze keren over het Bert Oosterboschpad had gefietst. Mijn zoektocht onthulde een complete, verborgen wielerschat, met paden vernoemd naar helden die ik niet eens kende (sorry), zoals Frans Mahn en Kees Pellenaars.

De volgende ontdekkingsreis staat al gepland

Mijn ontdekkingsreis, die aanvankelijk eindigde aan het einde van het Wout Wagtmanspad, ging thuis op de computer verder. Het resultaat is een lijstje met namen die ik wil eren door over hun asfalt te rijden. Mijn volgende ritje is dan ook al gepland: een tocht langs alle wielericonenpaden in de buurt. Nu al zin in.