Nieuws

Adieu 2017; het voorbije wielerjaar samengevat in 50 foto's

Het lijkt nog maar gisteren dat de renners aan de start stonden van de Omloop. Hoogtepunten en dieptepunten wisselden elkaar in rap tempo af. Op de laatste dag van 2017 blikken we nog één keer terug op het jaar dat achter ons ligt.

Redactie Wieler Revue
2 minuten
Tom Dumoulin

En terugblikken doen we aan de hand van foto's. Soms mooi, soms opmerkelijk, soms hardverscheurend.

Vuurwerk genoeg in 2017.
Ook de champagne vloeide rijkelijk.
Maar ook aan intens verdriet ontkwamen we niet. 
Ciao Michele, en alle anderen die het leven lieten.
De koers ging door. maar de gevallenen werden zeker niet vergeten.
Was 2017 het jaar van een Limburgse wielrenner van Team Sunweb? Jazeker.
Dumoulin op kop door de Dolomieten.
Het was in de laatste dagen van de Giro zeker niet makkelijk voor Dumoulin.
Hij vocht een verbeten strijd uit met zijn concurrenten.
Maar hij wist de Giro d'Italia toch mooi te winnen.
En dat leverde vele mooie foto's op.
Joop, Tom en Jan.
En in het Noorse Bergen deelde Tom eveneens de lakens uit.
Wat we ook niet mogen vergeten? De prestaties van Annemiek van Vleuten.
De mooiste omhelzing van het wielerjaar.
Niet meer het meisje van de val, maar de beste ter wereld.  Zoals op de Izoard, toen ze iedereen in de vernieling reed.
Of was dat misschien Anna van der Breggen, hier in het wiel van Van Vleuten?
Want ook zij beleefde een regelrecht topjaar. Ze won voor de tweede keer de Giro Rosa.
En dat hebben haar ploeggenoten geweten.
Alejandro won twee Ardense klassiekers. Anna pakte ze allemaal. Verschil moet er zijn.
Was er meer Nederlands succes? Zeker.
Hoe sterk was de eenzame Mollema? Heel sterk. 
Laten we Jos van Emden zeker niet vergeten.
Ook Ellen had een Dijk van een seizoen.
Een Vos verliest nooit haar streken.
Net als deze man, trouwens.
Al moest Mathieu van der Poel er soms wel ontzettend diep voor gaan.
En Chantal Blaak? Zij beleefde haar seizoenshoogtepunt in 's Heerenberg. Tenminste, dat dacht ze...
Maar in Noorwegen niets bleek minder waar.
Chris Froome bleek afgelopen jaar een klasse apart in Tour en Vuelta. Behoudt hij zijn zeges? Alleen de tijd zal dat leren.
Diverse grootheden zwaaiden af; Contador lostte een laatste pistoolschot.
En ook Boonen reed zijn laatste koers.
Gelukkig hebben we deze man nog.
Peter Sagan bleef ons ook in 2017 vermaken.
Dat deden vele anderen trouwens ook. Hulde!
Aan het einde van het jaar rest ons eigenlijk alleen nog maar een welgemeend woord van dank.
Dank aan alle dwangarbeiders van de weg die maar blijven stoempen.
Dank aan al die renners voor wie geen berg te hoog is...
Dank aan al die coureurs voor wie geen Touretappe te vlak, te lang en te saai is.
Dank aan al die bijzondere plekken waar de koers voorbij mag glijden.
Dank aan al die strijders die tegen alle wetten in maar blijven doorgaan.
Dank aan iedereen die er genadeloos af werd gereden, maar de koers toch uitreed.
Dank aan alle coureurs die niet bang zijn voor een beetje modder.
Dank aan eenieder die ook voor een tweede plaats juicht, gewoon omdat blijdschap overheerst.
Dank aan alle coureurs die wel van een wheelie houden.
Dank aan alle kansloze vroege vluchters, strijdend voor een beetje glorie tegen beter weten in.
Dank aan alle matadoren die steeds weer tot het uiterste gaan.
Dank aan alle helden die lijden tot kunstvorm verheffen.
Dank aan iedereen die de koers onvergetelijk maakt.
Het jaar is dan misschien voorbij; maar de Omloop is gelukkig nabij!