Vragen die m’n vriendin stelt over wielrennen: ‘Waarom rijden ze niet gewoon over asfalt?!’

Je herkent het vast: wat voor jou als wielervolger een abc’tje is, is voor je vriendin (of vriend) abracadabra. Ik behandel iedere week een vraag die mijn vriendin aan mij stelde terwijl ze niet geheel vrijwillig meekeek naar de koers. Deze keer: waarom rijden ze niet gewoon over het asfalt?!

Over zoeven op de weg en staren naar 'niks'

Als ik mijn vriendin verantwoording verschuldigd ben over het feit dat er bij ons in de hal niet één maar twee fietsen met een krom stuur staan – eentje met dunne bandjes, eentje met iets minder dunne bandjes met profiel erop – dan lukt dat nog wel. Ze snapt dat het leuk is om over het asfalt te zoeven op de racefiets, maar ook dat het juist leuk is om de ongebaande paden op te zoeken op de gravelbike.

Ingewikkelder wordt het als ik na mijn eigen gefiets op de bank neerplof om naar wielrennen te kijken. Dat vind ze sowieso al een beetje gek, hoe ik in haar ogen uuuuuuuuuuren naar ‘niks’ kan kijken, opgeleukt met geleuter van twee mannetjes over dat ‘niks’.

(Het ‘niks’ is dus de prachtige sport wielrennen met al zijn nog veel mooiere verhalen.)

Het mysterie van de schots en scheve stenen

Deze weken, als ze toch eens met een schuin oog meekijkt naar dat niks, ziet ze geregeld wielrenners op een racefiets niet over het asfalt zoeven, maar op en neer bonken over schots en scheve stenen, met vandaag Parijs-Roubaix als summum.

‘Waarom rijden ze niet gewoon over asfalt?!’, hoorde ik op den duur, met enige verontwaardiging, in haar stem. Tsja, voor ons wielerliefhebbers is dat zo klaar als een klontje.

Een golfslagbad in de olympische finale

Maar geef toe, wij zouden toch ook wel gek staan te kijken als de 100 meter vrije slag op de Olympische Spelen in één keer in een golfslagbad gezwommen zou worden?