Van der Poel was alle geloof kwijt na gerommel in het Bos: 'Ik zei al dat het niet ging lukken, maar dan toch proberen'

Een dubbele lekke band in het Bos van Wallers, op een slordige 95 kilometer van de meet. Voor Mathieu van der Poel was het de genadeklap. De Nederlander onthulde na afloop dat hij op dat moment mentaal al was uitgeteld, ondanks de indrukwekkende achtervolging die nog zou volgen.

Het geloof was meteen verdwenen na de dubbele pech

Waar een ander nog hoop zou koesteren, was Van der Poel genadeloos realistisch. Op de vraag of hij er ooit nog in geloofde, was het antwoord even kort als veelzeggend: “Eigenlijk niet”, aldus de winnaar van de vorige drie edities tegen de NOS. “Twee keer lek, dan weet je dat het gedaan is. Ik lag na het bos al 2 minuten achter, ik had niet gedacht dat het nog ging lukken.”

Het meest illustratieve moment van die verloren strijd was de fietswissel. Een moment van pure, bijna komische wanhoop. Van der Poel kreeg de fiets van ploegmaat Jasper Philipsen, maar de poging was al bij voorbaat zinloos. De Belg reed met pedalen waar Van der Poels schoenen niet inpasten. “Ja klopt, ik zei al dat het niet ging lukken, maar dan toch proberen,” erkende hij. "Toen kreeg ik dan de fiets van Tibor (Del Grosso, red.), maar daarna reed ik als nog lek."

Tekst gaat verder onder de video.

De pijnlijke confrontatie met ‘wat als’

Uiteindelijk knokte hij zich terug in de eerste achtervolgende groep, op een zucht van winnaar Wout van Aert en de nummer twee Tadej Pogacar. Hij zag ze rijden, de koplopers, zo dichtbij en toch zo onbereikbaar. “Ja, maar toen had ik mijn beste pijlen al wel verschoten,” zei hij met een zucht die boekdelen sprak.

Het is het ultieme ‘wat als’-scenario. “Het is jammer natuurlijk, ik denk dat ik zeker de benen had om mee te doen. Maar je moet ook een beetje geluk hebben in Roubaix.” Het geluk was op, en daarmee ook de droom van een nieuwe kassei.

Hoe dit voorjaar de boeken in gaat

Van der Poel won de Omloop Het Nieuwsblad, twee ritten in de Tirreno en E3 Saxo Classic. Maar een nieuwe monumentale zege bleef uit deze lente. Hoe kijkt hij dan terug op zijn voorjaar? “Moeilijk om te zeggen. Ik had het natuurlijk graag in schoonheid afgesloten, maar jammer…”, sluit hij af.