Dumoulin looft vechtlust Mathieu van der Poel na onmogelijke achtervolging: 'We dachten allemaal: hou er maar mee op'

De koers leek beslist, het doek gevallen. Toen Mathieu van der Poel voor de tweede keer lek stond in het Bos van Wallers, was de achterstand opgelopen tot twee minuten. Tom Dumoulin, die de wedstrijd analyseerde namens de NOS, dacht er het zijne van. “Dan denken we allemaal: die gaat nooit meer in koers komen. Hou er maar mee op, zeg maar.” Het leek een kansloze missie, maar de vechtlust van Van der Poel zorgde voor een van de meest memorabele fases van de wedstrijd.

Een drama van ‘onhandige’ pedalen

De chaos begon al bij de eerste fietswissel. “De fiets van Philipsen schijnt dus andere prototype pedalen te hebben. Heel onhandig.” Het resultaat was een kopman die nog meer kostbare seconden verloor. Dumoulin zag de frustratie. “Van der Poel komt dus niet ingeklikt, moet weer van de fiets af en lijkt iets over zich heen te hebben van: ‘dan laat ook maar.’” Het beeld van een lopende Van der Poel, tegen de rijrichting in, noemde Dumoulin desondanks “een schitterend beeld”, precies de dramatiek die Roubaix zo kenmerkt.

De eenzame jacht die Dumoulin deed dromen

Ondanks de schijnbaar hopeloze situatie weigerde Van der Poel op te geven. Wat volgde was een fenomenale remonte die het geloof in een goede afloop langzaam terugbracht, zelfs bij de meest nuchtere analisten. “Maar hij blijft toch doorgaan en ervoor vechten. Dat is echt wel lovenswaardig,” stelde Dumoulin vol bewondering.

Terwijl Van der Poel in zijn eentje van groepje naar groepje brommerde, begon het onmogelijke mogelijk te lijken. “Uiteindelijk dreigt hij nog terug te komen in de kop van de koers. Ik begon er op een gegeven moment echt weer in te geloven.”

Waarom de vechtlust van Van der Poel strandde op twintig seconden

De Nederlander kwam akelig dichtbij. Op de kasseistrook van Carrefour de l’Arbre was het gat nog maar twintig seconden. De inspanningen van zijn solo-achtervolging eisten echter hun tol, juist op het moment dat de finale ontbrandde. Hij had zijn ploeggenoten al vroeg in de wedstrijd moeten gebruiken, waardoor hij er alleen voor stond.

“Hij heeft heel weinig hulp gehad van ploeggenoten, omdat die hem in het Bos van Wallers al aan het helpen waren,” analyseerde Dumoulin. Uiteindelijk mocht het niet zo zijn. Toch is er volgens de ex-prof maar één juiste manier om te koersen in de Hel. “Je kunt ook niet anders dan volle bak naar de finish rijden en maar kijken wat er nog te halen valt. Je weet nooit wat er in Parijs-Roubaix gebeurt”, sluit hij af.