Zoon Axel over toestand Eddy Merckx na zoveelste operatie: 'Hij is het beu om zo te blijven sukkelen'

De toestand van Eddy Merckx is er een van vallen en opstaan, letterlijk en figuurlijk. Sinds zijn val op een spoorwegovergang in december 2024 is de nu 81-jarige legende in een medische mallemolen beland. Maandag ging hij opnieuw onder het mes voor een spoeling van zijn heupprothese, een ingreep die noodzakelijk was door een hardnekkige bacteriële infectie. Volgens zijn zoon Axel is de operatie zelf goed verlopen, maar het totaalplaatje is een stuk grauwer. "Hij ziet er goed uit", vertelt Axel Merckx aan Het Nieuwsblad. "Maar natuurlijk: het is ondertussen operatie zeven of acht. Dat weegt op een lichaam."

De huidige gezondheid van Eddy Merckx is een zorgenkindje

De timing van deze nieuwe tegenslag is extra bitter. De revalidatie van Merckx ging juist de goede kant op, een lichtpuntje na maanden van zwoegen. Je kon hem voorzichtig weer zien dromen van een ritje. "Het is jammer, want hij begon een beetje op zijn rollen te rijden. Hij kon al eens op een loopband wandelen", aldus Axel.

Deze bacterie is een andere dan de vorige keer, wat de situatie compliceert. Antibiotica alleen bleken niet voldoende, waardoor de 'spoeling' van de prothese onvermijdelijk was. Een radicalere ingreep is van de baan. "Nog eens een nieuwe heup is geen optie. Niet bij iemand van éénentachtig jaar", is Axel duidelijk. "De spoeling zal helpen, maar de vraag is of het genoeg zal helpen om de infectie weg te nemen."

De mentale strijd van de Kannibaal

Misschien nog wel zwaarder dan het fysieke ongemak is de mentale uitputting. De man die gewend was zijn lichaam tot het uiterste te drijven en altijd als winnaar uit de strijd kwam, wordt nu geconfronteerd met de grenzen van zijn eigen lijf. En dat frustreert hem mateloos. "Een nieuwe operatie is niet makkelijk, fysiek en mentaal. Hij is het beu om zo te blijven sukkelen", legt Axel uit.

Voor een man wiens leven synoniem is aan de wielersport, is het verlies van zijn passie een harde dobber. De fiets was zijn uitlaatklep, zijn vrijheid en zijn identiteit. Dat hij die nu al zo lang moet missen, is misschien wel de zwaarste klap. "De laatste twee jaar zijn zeer zwaar geweest. Hij heeft veel minder of zelfs bijna niet meer kunnen fietsen. Moeilijk als je heel je leven zo actief bent geweest. Gelukkig hebben we een mama die er altijd zo sterk naast staat. En mijn zus en ik proberen er ook zoveel mogelijk voor hem te zijn."