Column | De Amstel Gold Race in Vlaamse handen: ik gruwel bij de mogelijkheden

Nadat Flanders Classics per 2025 de organisatie van de Amstel Gold Race overnam, werd de eerste handtekening direct gezet: de Cauberg keerde terug in de diepe finale. Een commercieel aantrekkelijke, maar sportief totaal onnodige keuze die de zakelijke intenties van de Vlaamse organisator blootlegt.

Die commerciële insteek zit hem niet alleen in het grote gebaar, maar juist ook in de details. Wie tegenwoordig het parcours wil bestuderen, kan dat niet meer zomaar. Je wordt gedwongen een ‘Fan Guide’ te downloaden in ruil voor je persoonsgegevens. Het is misplaatste exclusiviteit die de liefhebber buitenspel zet.

De eindeloze, gruwelijke mogelijkheden

Deze kleine ergernissen voeden mijn angst voor de toekomst. Want als dit het begin is, wat staat ons dan nog te wachten? Ik zie de marketingplannen al liggen. Krijgt de Amstel straks een nieuwe, Engelse naam? Zoiets als: 'Twist & Turn: from Maastricht to Berg en Terblijt.'

Of verhuist de koers naar een plek vóór de Ronde van Vlaanderen, omdat het karakter toch al op elkaar begint te lijken? Of erger: wordt onze klassieker een midweekse koers, zodat de Brabantse Pijl of zelfs de Ronde van Limburg kan promoveren naar de zondag? Of nóg erger: een verhuizing naar het najaar, om plaats te maken de Brussels Cycling Classic: de zoveelste sprintkoers in Vlaamse voorjaar. Ik gruwel ervan.

De Vlaamse klassiekers als onheilspellend voorbeeld

Mijn angst is niet uit de lucht gegrepen. Kijk naar wat er met de Vlaamse koersen is gebeurd. De Ronde van Vlaanderen werd ontdaan van haar mythische Muur-Bosberg-finale en ingeruild voor een dubbele climax op de Kwaremont en Paterberg. Perfect voor de VIP, dodelijk voor tactische verrassingen. Charmante koersen als de Brabantse Pijl werden van de kalender gerukt en beroofd van hun unieke karakter, terwijl traditierijke namen als Gent-Wevelgem een potsierlijke, commerciële toevoeging kregen. Het is een bewezen patroon van uitholling, verpakt in een glanzende folder.

Een erfenis met een commercieel randje

Natuurlijk, laten we eerlijk zijn: de commercialisering van de Amstel is niet bij Flanders Classics begonnen. Leo van Vliet had zelf ook een handje van het prioriteren van commercie. Het was Van Vliet die de finish ná de Cauberg legde voor de VIP-tenten. Zijn latere meesterzet, de lus na de Bemelerberg, was eerder een manier om zijn eigen commerciële keuzes te kunnen verantwoorden.

De ziel van de Amstel staat op het spel

Waar Van Vliet echter nog balanceerde op het slappe koord tussen koers en commercie, vrees ik dat Flanders Classics dat koord volledig links laat liggen. De terugkeer van de Cauberg en het gedoe met de Fan Guide zijn geen incidenten. Het zijn de eerste symptomen van een strategie waarin de koers ondergeschikt is aan het ‘product’. De ziel van onze klassieker dreigt definitief verkocht te worden aan de hoogste bieder in de VIP-tent.