Mattias Skjelmose over zijn Amstel-zege tegen Pogacar en Evenepoel: 'Mensen vonden het een zegen voor de sport'

Mattias Skjelmose zorgde vorig jaar voor ongelooflijke taferelen: hij versloeg Pogacar en Evenepoel in de Amstel Gold Race. Met de kennis van nu kan die overwinning weleens voor de eeuwigheid kunnen zijn. Hoe kijkt hij zelf terug op die wonderdag?

Tim Beck Leestijd 4 minuten

18 apr. '26

Mattias Skjelmose

Amstel Gold Race

Als Mattias Skjelmose wordt voorgelegd dat hij voor een van de grootste verrassingen van het wielerjaar 2025 heeft gezorgd, stelt hij een tegenvraag: “Waarom vind je het zo’n grote verrassing?”, zegt hij enigszins verbaasd. Dat hij de Amstel Gold Race won na een sprint tegen Tadej Pogačar en Remco Evenepoel lag niet in de lijn der verwachting, maar de Deen van Lidl-Trek is er niet de persoon naar om zich bij voorbaat neer te leggen bij de suprematie van de groten der aarde.

"Ik geloof in mezelf en weet dat er altijd een kans is om hen te verslaan”, legt hij vervolgens uit. “Ik denk dat er grotere verrassingen zijn geweest in de wielersport dan mijn overwinning in de Amstel Gold Race. Natuurlijk is het niet makkelijk om Pogačar te verslaan, maar ik zou het geen héél grote verrassing noemen. Neemt niet weg dat het extra speciaal was om hem te verslaan, want samen met Mathieu van der Poel ben ik de enige geweest in 2025 die dat in een rit in lijn gelukt is op een moment dat Pogačar er écht zijn zinnen op had gezet."

Skjelmose na Amstel: 'I think, I won'

Het meest bijzondere moment van de dag noemt Skjelmose het passeren van de finishlijn. “De realisatie van wat er was gebeurd. Ik heb de koers nooit teruggekeken, maar het moment dat ik in de armen val van mijn soigneur Eugenio Alafaci en ik meerdere keren zeg ‘I think, I won’ wel. Eugenio volgt me naar iedere koers. Ik was thuis altijd de oudste, maar sinds ik hem ontmoette, voelt het of ik er een oudere broer heb bijgekregen. Heel speciaal om dat moment juist met hem te kunnen delen."

"Hij kwam in 2022 bij de ploeg en vanaf eind 2023 is hij iedere koers met mij mee geweest. Hij geeft me energie en houdt me met beide benen op de grond. Eugenio is er voor me op momenten dat het goed gaat, maar ook als het slecht gaat. Dat ik de zege kon opdragen aan mijn opa, die ruim een maand voor de Amstel Gold Race overleed, was ook speciaal. Het is niet dat hij heel specifiek heeft bijgedragen aan mijn loopbaan, maar hij was vooral mijn opa. Iemand die me altijd steunde en van wie ik met heel mijn hart hield. Ik had het gevoel dat hij er die dag bij was.”

Niet nerveus in slotfase

De Amstel Gold Race 2025 werd opengebroken door een aanval van Julian Alaphilippe op de Gulperberg. Een demarrage die enkel gevolgd werd door Pogačar. Nadat de Fransman zich opblies, stond de wereldkampioen er alleen voor. Het niet verwachte scenario gebeurde: Evenepoel en Skjelmose kwamen terug tot hem. “Toen Alaphilippe aanviel, werd ik enigszins geblokt door Ben Healy. Nadien miste ik op vijf meter de aansluiting. Mede doordat ik besloot om mezelf niet over de kop te rijden. Achteraf was dat de juiste tactiek."

"Uiteraard had ik een heel goede dag, maar puur qua gevoel heb ik betere dagen gehad in 2025, hoor. De laatste keer Cauberg had ik controle. Ik denk dat Remco daar vooral tempo reed en ons niet per se probeerde te lossen. We vertrouwden allemaal op onze sprint. Of ik nerveus was in de slotfase? Nee, waarom zou ik? Ik wilde gewoon mijn best mogelijke sprint rijden en dan zou ik eerste, tweede of derde eindigen. Het is een kwaliteit om niet alles te overdenken. Ik was vooral bezig met wat ik moest doen en dacht niet na over de grootte van de koers en wat een mooie kans het voor mij was om twee van de beste renners ter wereld te verslaan."

Skjelmose had weinig te verliezen

Wat hielp is dat Skjelmose naar eigen zeggen weinig te verliezen had. Hij vertelt eerlijk dat hij in principe al tevreden was met een podiumplaats. “Het gat met de achtervolgers was ook groot genoeg, waardoor ik het spelletje kon spelen door niet altijd over te nemen. Ik heb geen idee hoeveel watts ik trapte in de sprint, maar ik kan zeggen dat het niet héél indrukwekkend was. Het was zo’n zware koers geweest dat we allemaal op de limiet zaten. Dat ik won heeft hoop gegeven aan andere renners in het peloton."

"Er zijn mensen naar me toegekomen die zeiden dat het een zegen voor de sport was. Nee, ik heb geen foto aan de muur in mijn huis hangen, maar ik heb wel een aantal mooie foto’s bewaard in de galerij van mijn telefoon. De mooiste vind ik dat we allemaal onze fiets over de meet gooien. Ik heb een vrij lastig seizoen achter de rug, maar het is fijn dat ik na afloop kan zeggen: ‘Hoe moeilijk het ook was, maar ik heb wel de Amstel Gold Race gewonnen.’ En dat tegen Pogačar en Evenepoel. Dat zal niemand me ooit nog kunnen afnemen.”

Dit verhaal verscheen vorig jaar in de eindejaarsspecial van Wieler Revue!