Column | Tom Dumoulin is de toekomst, maar Michael Boogerd is het hart van de Gold Race

Ik snap heus dat Tom Dumoulin als charismatische Limburger de ideale opvolger is van Leo van Vliet als koersdirecteur van de Amstel Gold Race, maar eigenlijk was er voor mensen van mijn generatie - ik werd geboren in 1983 - maar één opvolger van Van Vliet mogelijk: Michael Boogerd.

Boogerd is de Amstel Gold Race

De Amstel Gold Race staat voor mij zo ongeveer synoniem aan Boogerd. Michael Boogerd ís de Amstel Gold Race. Eind jaren '90 en begin jaren '00 gaf hij hoogstpersoonlijk de koers het cachet dat-ie nu - eerlijk is eerlijk - toch een beetje mist.

Voor Boogerd leek het de belangrijkste koers van het jaar en daarom was het dat voor ons wielerfans ook. Als opgroeiende wielerfan heb ik er jaren over moeten doen om te begrijpen dat de Amstel goed beschouwd maar een veredelde kermiskoers is in wielerland.

Demarreren op de Eysserbosweg

Maar met Boogerd aan het vertrek was dat dus anders. Of hij nu in de voorbereiding door een Limburgse postbode voorbij werd gereden of in de echte koers verplicht in het wiel van Lance Armstrong moest zitten. Of Erik Dekker nu won (in 2001) of dat hij er toch weer eens nét werd opgelegd door een Italiaan (Bartoli, Rebellin, Di Luca...).

Je wist: we zien dat hagelwitte gebit gewoon weer op de Eysserbosweg aanvallen. 1 + 1 = 2, Michael Boogerd = demarreren op de Eysserbosweg. Op Alpe d'Huez hebben ze alle bochten vernoemd naar oud-winnaars van een Tourrit aldaar. Als er een bocht in de Eysserbosweg zat, weet ik zeker dat die bocht nu door het leven zou gaan als de Boogerd-bocht.

De Amstel Boogerd Race

Of wacht, een veel beter idee: we laten Dumoulin lekker koersdirecteur spelen en noemen die hele koers de Amstel Boogerd Race. Amstel Gold wordt toch niet meer gebrouwen. In plaats daarvan brouwt Amstel wel Boogerd-bier: een speciaalbiertje met een hagelwitte schuimkraag met hop dat is is gekweekt op de velden langs de Eysserbosweg.