Demi Vollering koos ervoor om Blasi te laten rijden: 'Dat bleek de verkeerde te zijn'

In de Amstel Gold Race waren alle ogen gericht op Demi Vollering en haar ploeg, maar het controleren van de koers bleek een hels karwei. Uiteindelijk bleef ze achter met een dubbel gevoel en een derde plek. “Dat is wel een beetje balen”, was haar eerste, veelzeggende reactie bij de NOS.

De fatale gok op Paula Blasi

Het cruciale moment vond plaats diep in de finale. Terwijl aanvallen het peloton teisterden, maakte de ploeg van Vollering een bewuste keuze. “Op den duur kan je niet achter alles aan springen”, legt ze uit. “Dan kies je ervoor om op een gegeven moment iemand te laten rijden, maar dat bleek de verkeerde te zijn.”

Die verkeerde was Paula Blasi, de 23-jarige Spaanse van UAE die met een indrukwekkende solo de overwinning pakte. De beslissing was een direct gevolg van de tactiek van de concurrentie. "Op den duur zei ik tegen mijn teamgenoten: 'Laat Nienke (Vinke, red.) maar alleen rijden, want alleen is het nog lang.' En toen sprong Blasi er achteraan. Daar hadden we eigenlijk bij moeten zitten", aldus Vollering.

Een perfecte aanval en een misrekening

Was er dan sprake van onderschatting? Vollering is vooral vol lof over de actie van haar concurrente. Ze noemt het “ook gewoon een perfecte aanval.” Blasi kwam met snelheid van achteren en sloeg direct een gat. “Als je dan meteen daarop afrijdt, rijd je jezelf kapot. Ik had gehoopt dat ze iets mindere benen had gehad en dat we het konden dichten.”

Naast die hoop speelde er nog een andere gok mee in het hoofd van de Europees kampioene. Ze richtte haar pijlen op de laatste beklimming van de Cauberg, maar rekende ook op hulp die nooit kwam. “Ik gokte ook een beetje dat Lidl-Trek eerder zou achtervolgen en dat we beter konden samenwerken.”

Die samenwerking bleef uit, en Blasi was simpelweg te sterk. “Mijn teamgenoten reden super hard, maar ze was niet terug te halen.”

Trots ondanks de teleurstelling

Uiteindelijk resteerde een podiumplek, maar het gevoel was dubbel. “Het is heel jammer dat je in de finale goede benen blijkt te hebben, maar dat er dan nog eentje voor rijdt”, vat ze de pijn samen. Toch is er ook de trots op haar ploeg. Ze benadrukt dat ze als team het initiatief namen en de koers hard maakten. “Daar ben ik trots op”, besluit ze.