Skjelmose over duel met Evenepoel: 'Vorig jaar was ik gelukkig, dit jaar versloeg hij me gewoon met de benen'

In een openhartige reactie na de koers stak Mattias Skjelmose zijn bewondering voor de winnaar niet onder stoelen of banken. Waar hij vorig jaar nog de sterkste was, zag hij ditmaal een superieure Remco Evenepoel. “Remco was zonder twijfel de sterkste, net als vorig jaar,” erkende de Deen bij de NOS. "Vorig jaar had ik geluk en dit jaar versloeg hij me gewoon met de benen.”

Op de limiet in de heuvels

Skjelmose gaf toe dat hij alles moest geven in de finale. “Weet je, ik zat op de limiet en ik dacht eigenlijk dat hij me op de beklimmingen zou lossen, dus het was wat het kon zijn,” vertelde hij. Ondanks de zware strijd overheerste de voldoening. “Ik heb mijn best gedaan en ben blij met de tweede plaats.”

Een speciale band met de klassiekers

De Amstel Gold Race heeft een bijzondere plek in het hart van de Deense renner. De koers doet hem denken aan de kasseiklassiekers waar hij als kind al van genoot. “Voor mij zijn de kasseiklassiekers, zowel vroeger als nu, altijd de leukste geweest om naar te kijken,” legde hij uit. “Deze wedstrijd komt het dichtste bij voor een renner als ik.”

Mentale uitputting

De combinatie van smalle wegen, constante richtingsveranderingen en het onophoudelijke gevecht om positie maakt de Amstel tot een mentale en fysieke slijtageslag. “In de Amstel Amstel is het constant opletten, met links, rechts, op en neer, en kleine wegen, obstakels,” aldus Skjelmose. “Je bent mentaal op na afloop, maar het is gewoon zo’n gek gevoel om deze wegen te rijden en de hele tijd gefocust te moeten zijn. Ik word er blij van om hier te koersen.”

Volgend jaar terug voor de winst

Zijn tweede plaats van dit jaar smaakt naar meer. Skjelmose is vastberaden om terug te keren en opnieuw voor de overwinning te strijden in de race die hem zo dierbaar is. “Ik hoop het. Dit is zeker, zo niet mijn favoriete, dan toch een van mijn favoriete koersen op de hele kalender.”