Pogacar weer de klos: voor 15e keer in 26 jaar wint een tennisser de titel Mondiale Sportman van het Jaar

Het zal je maar gebeuren. Je rijdt een van de meest dominante seizoenen uit de moderne wielergeschiedenis, en toch sta je met lege handen. Voor het tweede jaar op rij overkwam het Tadej Pogacar bij de uitreiking van 'De Oscars van de Sport'. De Sloveen moest toezien hoe toptennisser Carlos Alcaraz er met de titel van Mondiale Sportman van het Jaar vandoor ging. Een bittere pil, maar wie de geschiedenisboeken van de Laureus World Sports Awards induikt, ziet al snel een pijnlijk patroon.

De opmerkelijke dominantie van het tennis bij de sportverkiezing

De keuze voor Alcaraz is allesbehalve een verrassing. Met zijn winst is het namelijk al de vijftiende keer in de 26-jarige geschiedenis van de award dat een mannelijke tennisser tot winnaar wordt gekroond. Vijftien keer! Het is een statistiek die de vraag oproept of de jury een bijzondere voorliefde heeft voor racket- en balsporten. Roger Federer spant de kroon met vijf zeges, gevolgd door Novak Djokovic met vier en Rafael Nadal met twee.

Hoe klein is de wielersport in de strijd om de titel Sportman van het Jaar?

Zet die cijfers eens af tegen die van andere grote sporten. Atletiek en Formule 1 leverden beiden vijf keer de winnaar, terwijl golf en voetbal het met twee titels moeten doen. En het wielrennen? Officieel staat de teller op nul. De enige wielrenner die de prijs ooit won, Lance Armstrong in 2003, werd deze titel na zijn dopingbekentenis weer ontnomen.

Het is een pijnlijke leegte die de vraag stelt hoe klein de wielersport op het wereldtoneel nu echt is. Zelfs een alleskunner als Pogacar, die het hele jaar door domineert, legt het af tegen een sportheld uit een discipline met een ogenschijnlijk grotere wereldwijde aantrekkingskracht.

Dat terwijl er in het geval van Alcaraz geen sprake was van totale dominantie, aangezien er dit jaar niet één, maar twee tennissers genomineerd waren (Jannik Sinner was ook genomineerd). Ook bij de vrouwen is er nog nooit een wielrenster verkozen tot Internationale Sportvrouw van het Jaar.

Is er hoop voor de toekomst van het wielrennen bij de Laureus Awards?

De jaarlijkse verkiezing van de Mondiale Sportman van het Jaar begint voor wielerfans een voorspelbare teleurstelling te worden. Het roept de vraag op wat een renner in hemelsnaam moet doen om wel te winnen. Moet je naast de Tour de France, meerdere monumenten én het WK ook nog een Grand Slam in het tennis winnen? Misschien wel. Tot die tijd lijkt het erop dat de wielersport, ondanks de heroïsche prestaties, veroordeeld is tot een bijrol op het grootste sportgala ter wereld.