Column | Red de Waalse Pijl, sloop de Muur van Huy!

Vandaag staat-ie weer op het programma: de Waalse Pijl. Een koers die je met recht de kortste van het jaar kunt noemen. Je kan een passage over een van de ringen van Saturnus aan het parcours toevoegen, de renners de gehele route op bierfietsen laten afleggen of het peloton halverwege over een skischans sturen; het maakt allemaal niet uit. De Waalse Pijl = de Muur van Huy.

De Wet van Lineker in de Ardennen

Voetbalicoon Gary Lineker zou - vrij naar zijn uitleg over het edele voetbalspel - over de Waalse Pijl het volgende zeggen: "De Waalse Pijl is een simpele koers. Een peloton rijdt 200 kilometer door Wallonië, en aan het eind wint degene die het snelst de Muur van Huy op fietst." En anders dan in het voetbal, is het zelden een Duitser. De laatste was Rolf Gölz in 1988.

Zonder Lineker en in wielertermen: de koers is verworden tot een wedstrijd van één kilometer. Liep die kilometer niet zo belachelijk steil omhoog, dan zou je baansprinter Jeffrey Hoogland in je ploeg opnemen. Een rit van een kilometer is geen koers, het is een veredelde klimtijdrit met een massastart.

Heilige huisjes zijn er om omver te duwen

Begrijp me niet verkeerd, ik heb respect voor de Muur van Huy. Het is een martelgang. In slechts 1,3 kilometer sterf je duizend doden en duizelen de letters H, U en Y - letterlijk - voor je ogen. Maar een monumentale klim maakt nog geen monumentale koers.

Dus, weg met dat ding! Of nou ja, hij hoeft niet eens helemaal weg. Leg de Muur gewoon op 20 à 30 kilometer van de finish, gooi er daarna nog twee ellendige Waalse côtes met beroerd asfalt tegenaan, en ineens heb je weer een wielerwedstrijd. Alles is beter dan deze aangekondigde muurmassaprint.