:max_bytes(200000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F04%2FPJRo5T5rLnt64t1776958990.png "Oud-profwielrenner Ide Schelling in volle actie tijdens een tracklocross-race, terwijl hij geconcentreerd door een modderige bocht glijdt op zijn fixed-gear fiets.")
Het leven na een profcarrière kan vele vormen aannemen. Voor Ide Schelling, de renner die we kennen van zijn aanvallende stijl in het profpeloton, betekent het een duik in de meest rauwe en ongepolijste hoek van de wielersport. Hij heeft de gestructureerde wereld van de WorldTour ingeruild voor de pure anarchie van tracklocross, een discipline die alles wat je dacht te weten over crossen op zijn kop zet.
Wat is tracklocross in hemelsnaam?
Stel je het meest technische veldritparcours voor: modder, scherpe bochten, steile heuveltjes. Beeld je nu in dat je dat parcours moet bedwingen op een fiets die daar totaal ongeschikt voor is: een baanfiets.
Dat is tracklocross. Deelnemers rijden op een ‘fixie’, een fiets met één vaste versnelling en, het meest cruciale detail, zonder remmen. Vertragen is een kunst op zich, die pure fietsbeheersing en een flinke portie lef vereist. Het is spectaculair, een beetje gevaarlijk en vooral ontzettend leuk.
Van de WorldTour naar pure vrijheid
Voor een renner die jarenlang geleefd heeft volgens de strakke schema’s, wattages en data-analyses van de WorldTour, moet tracklocross voelen als een bevrijding.
Het is de ultieme tegenhanger van zijn vorige leven. Geen ploegleider in je oor, geen vermogensmeter om op te staren, alleen de pure interactie tussen mens, machine en modder. Op zijn Instagram vatte Schelling het perfect samen na een paar races: “Amazingly fun races with a great bunch of people.” Het is de passie voor het fietsen in zijn meest ongefilterde vorm.
‘Run what you brung’: de charme van de schrootfiets
De schoonheid van tracklocross zit hem ook in de laagdrempeligheid en de 'doe-het-zelf'-mentaliteit. Het onofficiële motto luidt ‘run what you brung’, oftewel: rij met wat je hebt. De fietsen zijn vaak creatieve projecten, gebaseerd op oude stalen raceframes die worden omgebouwd tot moddermachines.
Schelling zelf beschreef zijn fiets als een “Allez met zelfgespaakte wielen” en banden die er “net (niet) pasten”. Dit in schril contrast met de peperdure, tot in perfectie afgestelde carbonnen machines uit zijn profverleden, versterkt het gevoel van authenticiteit en plezier.
Een nieuw hoofdstuk vol passie
Terwijl sommigen na hun carrière de fiets aan de wilgen hangen, bewijst Ide Schelling dat de liefde voor de sport vele hoofdstukken kan hebben. Tracklocross is meer dan een gekke hype; het is een groeiende subcultuur waar de community en het plezier centraal staan. Het gaat niet om het podium, maar om de voldoening en de verhalen achteraf.
Voor Schelling lijkt het de perfecte manier om zijn fietstechniek en fietsconditie te blijven gebruiken, maar dan volledig op zijn eigen voorwaarden. En daarmee is hij een inspiratie voor iedereen die soms vergeet waarom we ooit begonnen zijn met fietsen: voor de lol.
Het headerbeeld van dit artikel is gemaakt door Djona Tehupuring (Instagram/djoonshoots)