Asfalt-safari: het 'papa, papa!'-effect: zo ontdekte ik dat je écht sneller klimt met publiek langs de kant

Wij wielrenners maken van alles mee onderweg: van verrassende bezienswaardigheden tot hachelijke verkeerssituaties en bijzondere ontmoetingen. In de rubriek 'Asfalt-safari' nemen we je mee in de avonturen van onze redactieleden, met deze week een onvergetelijke klim in de Ardennen.

Een familiedroom in de heuvels

Vorig jaar zomer was het eindelijk zover: een fietsvakantie in België, met een stop in Wallonië een stop in Vlaanderen. Het plan was simpel: iconische hellingen beklimmen, en op een paar van die klimmen zou mijn voltallige fanclub, bestaande uit mijn vriendin en dochter, mij opwachten. Vanuit onze camping in de Ardennen stippelde ik een eerste route uit met klassiekers uit Luik-Bastenaken-Luik. Ik gaf mijn gezin een routebeschrijving mee en sprong zelf op de fiets. De Côte de Wanne zou de eerste afspraak zijn.

De valse top en de euforie op de Wanne

Na eerst Mont-Le-Soie te hebben bedwongen (een pokkending), was daar de Wanne. Wie er weleens heeft gefietst, kent het venijn: na de laatste U-bocht volgt nog een lange, slepende bocht naar rechts voordat je de top kunt zien. En hoe lang die bocht ook duurde, ik zag niemand. Verdomme, dacht ik, ze zijn vast verkeerd gereden, of te laat. Het afzien van de klim veranderde in een lichte irritatie.

Maar wat bleek: ik zat er compleet naast. Nadat de weg nog iets verder draaide, zag ik ineens twee koppies twijfelend mijn kant op kijken. Alle irritatie smolt weg toen mijn dochter me zag. ‘Papa, papa, papa!’, riep ze, en ze ging helemaal los. De laatste stijgende meters voelden als een ware overwinningstocht. Pure euforie.

De wetenschappelijke verklaring voor de aanmoediging

Later die week zouden ze me ook aanmoedigen op de Stockeu, La Redoute, de Kanarieberg en de Muur van Geraardsbergen. En het viel me op: de klimmetjes waar zij stonden te wachten, reed ik een stuk sneller en makkelijker op. Is dat inbeelding? Nee, er is een wetenschappelijke verklaring voor. Het fenomeen heet Sociale Facilitatie.

De aanwezigheid van publiek verhoogt je fysiologische ‘arousal’: je hartslag en focus nemen toe. Bij een goed aangeleerde taak, zoals klimmen, zorgt dit ervoor dat je dominante respons, harder trappen, wordt versterkt. Je presteert dus daadwerkelijk beter. De avond voor we naar Vlaanderen vertrokken reed ik de Wanne nog eens op, alleen. Het laatste stuk was inderdaad een flink stuk pittiger.

Waarom de Wanne mijn favoriete klim werd

Ik heb daarna nog vele andere hellingen bedwongen. De Rosier was mooier, de Redoute heroïscher, de Paterberg sensationeler en de Muur van Geraardsbergen iconischer. Toch is en blijft de Côte de Wanne mijn favoriete Belgische klim. Niet vanwege de percentages of de lengte, maar vanwege dat ene, perfecte moment op de top.