'Iedereen was steenkapot, het was net een survivaltocht': Hoe Wout Poels 10 jaar geleden Luik-Bastenaken-Luik won

Het is 24 april 2016. De Ardennen zouden in het volle licht van de lentezon moeten baden, maar in plaats daarvan hangt er een ijzige, grijze deken over de heuvels. Terwijl de favorieten, met ronkende namen als Alejandro Valverde, Julian Alaphilippe en Daniel Martin, zich opmaken voor de finale van La Doyenne, gebeurt het ondenkbare.

Sneeuwvlokken dwarrelen neer op het peloton, wat de oudste van alle wielermonumenten transformeert tot een pure afvalrace. Het werd, in de woorden van de man die die dag geschiedenis zou schrijven, "net een survivaltocht met kleren wisselen, kou en sneeuw". Die man was Wout Poels uit Noord-Limburg, en dit is het verhaal van zijn sensationele overwinning.

De onverwachte troefkaart van Team Sky in Luik

Poels was in 2016 een gewaardeerde kracht binnen het sterrenensemble van Team Sky, maar zelden de kopman. Die dag was dat niet anders, al voelde hij dat de benen goed waren. “Ik was wel een beschermde renner”, zou hij later uitleggen bij de NOS. Het lot, en een ploegmaat, gaf hem een duwtje in de rug.

De Pool Michal Kwiatkowski, een van de kopmannen, voelde zich niet top. De kou had zijn tol geëist. “Kwiatkowski gaf twintig kilometer voor het einde aan dat hij niet zo goed was. Toen heeft hij me nog een paar keer goed naar voren gereden.” De deur voor een eigen kans, een zeldzame mogelijkheid in een monument, stond plotseling wagenwijd open.

De Rue de Naniot als onbekende scherprechter

Alsof de weersomstandigheden nog niet genoeg waren, had de organisatie de finale dat jaar een venijnig, nieuw extraatje gegeven: de Côte de la Rue Naniot. Gelegen tussen de iconische Côte de Saint-Nicolas en de finish in Ans, was het een korte maar loeisteile kasseienhelling. Een onbekende factor, bedoeld om de koers open te breken. Voor Poels, met zijn punch en goede vorm, was het een geschenk uit de hemel.

“Voor mij was het goed dat die kasseienklim erin zat. Ik voelde me de hele dag al goed”, vertelde hij na afloop. Het was op die strook waar hij, samen met Michael Albasini, Rui Costa en Samuel Sanchez, de beslissende slag sloeg. Toch was de overtuiging er nog niet helemaal. “Toen reden we daar weg en sloegen we een mooi gaatje, maar eigenlijk geloofde ik er daar nog niet helemaal in.”

De alles-of-niets-sprint van een 'steenkapotte' Wout Poels

De kopgroep hield stand. Vier uitgeputte gladiatoren op weg naar een zenuwslopende finale. En de uitputting was totaal. "Het zo'n zware koers... Na 250 kilometer is geen enkele sprint hetzelfde. Iedereen was steenkapot", aldus Poels.

Met de finish in zicht trok Poels zijn handschoentjes uit. Een iconisch beeld dat zijn koelbloedigheid verraadde. De reden? Pure focus. "Ik moet op een knopje drukken om te schakelen en met je handschoenen aan is net allemaal wat dikker."

Toen volgde een razend spannende sprint. Poels zette als eerste aan, keek alleen nog maar vooruit en won Luik-Bastenaken-Luik. “Ik ging van kop af en ik heb niemand meer gezien. Dat is het mooiste toch?”

Tekst gaat verder onder de video.

Het kippenvelmoment na de overwinning in Luik

Direct na de finish was er vooral ongeloof. "Dit had ik niet verwacht. Maar ja, wat maakt het uit?", reageerde hij nuchter. Het besef van wat hij had gepresteerd kwam pas later. In de stilte van de ochtend erna “In mijn eentje werd ik ineens emotioneel”, vertelde hij een paar dagen later aan De Telegraaf.

De herinnering aan die laatste meters blijft voor altijd gegrift. “Wanneer ik eraan terug denk, kan ik die film weer helemaal herbeleven. Het kippenvel tekent zich dan opnieuw af op mijn armen. Dat zijn de momenten waar je het allemaal voor doet.”