De pijnlijke waarheid over velgremmen: waarom je letterlijk investeert in uitstervende technologie

Als je momenteel op zoek bent naar een tweedehands racefiets, stuit je onvermijdelijk op de grote tweedeling: de moderne schijfrem versus de klassieke velgrem. Waar schijfremmen tegenwoordig de absolute standaard zijn op vrijwel elke nieuwe fiets, van instapmodel tot profbolide, domineert de velgrem de tweedehandsmarkt.

Voor veel fietsers en koopjesjagers is dit een droomscenario. Een fiets die tien jaar geleden tienduizend euro kostte en bereden werd in de Tour de France, koop je nu voor een fractie van de prijs. Enkel en alleen omdat hij 'die ouderwetse remmetjes' heeft.

Het klinkt als de perfecte, slimme deal. Velgremmen zijn immers lichter, makkelijker zelf te onderhouden, en ze hebben het peloton decennialang veilig de Alpe d'Huez af geholpen. Waarom zou je in godsnaam de hoofdprijs betalen voor zwaardere schijfremmen?

De pijnlijke waarheid is echter dat de pure remkracht slechts het topje van de ijsberg is. De keuze voor het remsysteem bepaalt de totale levensvatbaarheid en upgrade-mogelijkheden van je fiets in de toekomst. Je koopt misschien een droomfiets, maar wel eentje op een doodlopende weg.

Het is niet de rem, het is de dure velg

Het grootste structurele nadeel van een fiets met velgremmen anno nu, is niet dat de remmen niet hard genoeg werken. Het probleem is de velg zelf. Een velgrem gebruikt de zijkant van je (vaak peperdure carbon) wiel als remvlak.

Dit betekent dat bij elke remactie in een afdaling of in de regen, een minuscuul laagje van je wiel wegslijt. Vroeger of later is de velg simpelweg opgeremd en 'hol'. Om levensgevaarlijke klapbanden te voorkomen, moet dan het hele wiel vervangen worden.

Bij een schijfrem slijt alleen de stalen remschijf (een onderdeel van een paar tientjes) en blijven je dure wielen intact. Maar het wordt nog urgenter. Omdat de fietsindustrie massaal is overgestapt op schijfremmen, stopt simpelweg de ontwikkeling en productie van high-end wielen en onderdelen voor velgremmen.

Vind over vijf jaar maar eens een set hypermoderne, aerodynamische carbon wielen voor je velgremfiets. Fabrikanten maken ze niet meer. Je bent gebonden aan restpartijen en de tweedehandsmarkt.

Ruimte voor de échte revolutie: de brede band

Er is nog een tweede, cruciale reden waarom de velgrem het aflegt in de moderne fietswereld: bandbreedte. De overstap van keiharde 23mm bandjes naar bredere 28mm, 30mm of zelfs 32mm tubeless banden is de grootste revolutie in rijcomfort en rolweerstand van het afgelopen decennium. Een bredere band op een lagere spanning rolt sneller op normaal asfalt en is onvergelijkbaar veel comfortabeler.

De ruimte in een frame en vork wordt bij velgremmen echter fundamenteel beperkt door de remklauw (de hoef) die als een bruggetje over de band heen moet passen. Bij de meeste racefietsen met velgremmen is 25mm of uiterst 28mm het absolute maximum, en dan schuurt het minste of geringste zandkorreltje al tegen je frame.

Schijfremmen hebben dat probleem niet. Door het verplaatsen van de rem naar het midden van het wiel, kwamen frames vrij om eindeloos ruimte te bieden aan die bredere, veel comfortabelere banden.

De harde conclusie voor de koper

Zijn velgremmen plotseling levensgevaarlijk of onbruikbaar? Absoluut niet. In droog weer remmen hoogwaardige velgremmen fantastisch en de fietsen blijven lichte, snelle machines. Als je een strikt budget hebt en je koopt een fiets voor incidentele ritten in de Hollandse polder, dan is een tweedehands fiets met velgremmen een uitstekend startpunt.

Maar als je investeert in een serieuze fiets waar je de komende jaren op wilt bouwen, die je wilt upgraden met moderne wielen en waarmee je wilt profiteren van het comfort van de nieuwste (brede) banden, dan is die 'goedkope' droomfiets met velgremmen een misrekening.

Je sluit jezelf op in de technologie van gisteren. Een fiets met schijfremmen is wellicht iets duurder in aanschaf, maar het is de enige sleutel die toegang geeft tot de innovaties van vandaag en morgen.