Asfalt-safari: waarom heb ik nog een fietsbel als toch niemand reageert?

Wij wielrenners maken van alles mee onderweg: van verrassende bezienswaardigheden tot hachelijke verkeerssituaties en bijzondere ontmoetingen. In de rubriek 'Asfalt-safari' nemen we je mee in de avonturen van onze redactieleden, met deze week een ode aan het meest genegeerde accessoire op de racefiets.

De fietsbel als goed voornemen

Er bestaat een hardnekkig stereotype over wielrenners: een te zware man van middelbare leeftijd in een te strak pakje, die zonder fietsbel schreeuwend over het fietspad vliegt. Om te voorkomen dat ik in dat laatste hokje val, heb ik een fietsbel op mijn racefiets gemonteerd. Het gewicht van dat ding is immers te verwaarlozen bij het overgewicht van de man die erop zit. Alleen, ik heb er eigenlijk geen reet aan.

Ik gebruik hem alleen als het écht nodig is, bijvoorbeeld bij het inhalen van een fietser die niet oplet. Maar het gewenste effect blijft steevast uit. Ofwel mijn voorganger schrikt zich een ongeluk en slingert gevaarlijk voor mijn wiel, ofwel ze horen mijn bel überhaupt niet en er gebeurt helemaal niets.

Het fietsbelorkest en het dove fatbike-meisje

Dat laatste maakte ik onlangs weer mee. Aan het einde van een winderige avondrit was ik met een fietsmaat op weg naar huis. We naderden een brug, waar zo’n vijftig meter voor ons een jongedame op een fatbike reed. ‘Kom, die halen we nog wel even in’, zei mijn iets fittere maat. Ik moest hem voor de derde keer die avond laten gaan, maar plotseling zag ik hem weer vertragen. De reden? Hij had al vier keer gebeld, maar het meisje op de fatbike weigerde aan de kant te gaan.

Probeerde ze ons bewust te dwarsbomen? Nee, het probleem was fundamenteler: ze had oortjes in, reed in het midden van het smalle fietspad en ze heette vermoedelijk Remi. Pas nadat ik me ook met de situatie bemoeide en we met z’n tweeën een heus fietsbelorkest opvoerden, keek ze verschrikt om en ging ze aan de kant.

Waarom heb ik dit ding eigenlijk nog?

Dit was geen incident. Ik maak het onnoemelijk vaak mee. Het verkeer is een wereld vol wandelende en fietsende koptelefoons geworden. Mensen zijn volledig afgesloten van hun omgeving, verdiept in hun eigen podcast, playlist of telefoongesprek. Ze bevinden zich fysiek op het fietspad, maar mentaal zijn ze in een andere dimensie. En dan kun je aan je fietsbel trekken wat je wil, maar het signaal komt simpelweg niet aan.

En dus kom ik terug bij de kernvraag. Ik heb die bel om de 'juiste' redenen: om te voldoen aan een sociale norm en het stereotype te bestrijden. Maar de realiteit is dat de fietsbel een analoog signaal is geworden in een digitale, noise-cancelled wereld. Het is een goedbedoeld, maar volstrekt ineffectief stukje metaal. Dus waarom heb ik in hemelsnaam nog een fietsbel op mijn racefiets?