Zo ontmasker je de fietsmaat die wekelijks een compleet boekwerk aan 'wielersmoesjes' opentrekt

Je kent het wekelijkse tafereel wel. Zodra de snelheid in de groep serieus omhoog gaat en de eerste gaten vallen, trekt deze specifieke renner standaard een vers excuus uit de kast. Iedere zondagochtend is het weer een verrassing welke creatieve reden hij heeft bedacht om het achterwiel van zijn voorganger te moeten lossen.

Waar een gemiddelde sterveling na een flinke tempoversnelling gewoon eerlijk toegeeft dat het melkzuur tot achter de oren staat, is dat voor de wekelijkse excuuszoeker fysiek onmogelijk.

De roterende kalender van mechanische en fysieke uitvluchten

Het is ronduit fascinerend hoe zijn problemen zich in een voorspelbaar, haast wiskundig patroon lijken af te wisselen. De ene week schuurt er zogenaamd een remblokje aan, terwijl een rit later de bandenspanning ineens een halve bar te laag blijkt te zijn.

Als de racefiets voor de verandering een keer perfect in orde is, gooit hij het net zo makkelijk op een verkeerd gevallen pastamaaltijd of een plotseling opkomende hooikoortsaanval. Deze fietser heeft simpelweg een feilloos draaiboek aan uitvluchten paraat om maar niet hardop te hoeven zeggen dat de kruissnelheid te hoog ligt.

De subtiele kunst van het rammelende materiaal

Vaak begint het toneelstuk met een uiterst vage diagnose vanuit de achterhoede. De fietser in kwestie roept theatraal over de wind heen dat hij een tik in zijn trapas hoort of dat de gloednieuwe ketting overslaat.

Gek genoeg treden deze onzichtbare defecten uitsluitend op wanneer de waaier op het kantje gaat en de wattages stijgen. Zodra de kopmannen vaart minderen voor een naderend verkeerslicht of een koffiestop, draait de hele aandrijflijn ineens weer volledig geruisloos.

De mentale energie van de ontkennende wielrenner

Stiekem moet het structureel bedenken van deze verhalen veel meer energie kosten dan het doortrappen zelf. Terwijl de rest van de fietsgroep zwijgend afziet tegen de Hollandse wind in, is deze man in zijn hoofd al bezig met de persconferentie voor de volgende rustpauze.

Het getuigt van een haast bewonderenswaardig doorzettingsvermogen om consequent te ontkennen dat de basisconditie simpelweg tekortschiet. Het ego van de wielrenner is nu eenmaal een uiterst kwetsbaar bezit dat koste wat kost beschermd moet worden tegen de harde realiteit.

Hoe je voorkomt dat deze creatieve denker de rit bepaalt

De kunst is om proactief in te grijpen voordat zijn vaste machine met 'wielersmoesjes' op gang komt. Vraag deze vriend bij de start direct of zijn z'n banden hard genoeg zijn, er niks ratelt en of hij wel voldoende heeft gegeten.

Door alle standaard uitvluchten vooraf al openlijk en met een glimlach af te vinken, ontneem je hem zijn vertrouwde munitie voor later. Mocht hij dan halverwege alsnog genadeloos lossen, dan blijft er voor de verandering maar één eerlijke waarheid over.