Asfalt-safari: hoe een kinderzitje op een fatbike mijn hoofd op hol bracht

Wij wielrenners maken van alles mee onderweg: van verrassende bezienswaardigheden tot hachelijke verkeerssituaties en bijzondere ontmoetingen. In de rubriek 'Asfalt-safari' nemen we je mee in de avonturen van onze redactieleden, met deze week het meest ongemakkelijke accessoire op twee wielen.

Het was zomaar een middag. Een beetje fris voor de tijd van het jaar, maar perfect voor een nietszeggend rondje op de fiets. Geen tempo waar je van in het rood gaat, geen gevaarlijke verkeerssituaties en, ook lekker, weinig wind. Dit zijn de beste ritjes om je hoofd even leeg te maken. Ik was aan het genieten van de leegte, maar die was in een fractie van een seconde voorbij.

Een kinderzitje op een fatbike: het beeld dat niet klopt

Ik sloeg aan de rand van een park naar links, en in mijn ooghoek zag ik iets vreemds voorbij schieten. Ik keek nog eens goed, en jawel: een fatbike met een kinderzitje voorop. Daar waar mijn hoofd zojuist heerlijk leeg was gereden, zat het nu bomvol gedachten. Als vader van een driejarige en als plezierfietser werd ik uiterst ongemakkelijk van dit beeld. Hoe kun je als vader nu in hemelsnaam een kindje voorop een fatbike zetten?

Op dit bewuste moment zat er niemand in het zitje, maar de berijder zag er niet uit alsof hij het stoeltje als een roze decoratiestuk gebruikte. Ik kreeg medelijden met het kindje dat hier af en toe in moet zitten. Het wordt nu al aangeleerd dat zo’n ding normaal is. Echt veilig is het ook niet, integendeel. Als deze vader rijdt zoals ik de meeste fatbikers zie rijden, hoop ik maar dat hij een helmpje voor zijn kind heeft gekocht. Ik betwijfel het.

De zoektocht naar een onbegrijpelijke motivatie

Wat gaat er door je heen als je besluit een kinderzitje op je fatbike te monteren? Misschien zoiets als: ‘Mijn zoon of dochter hoeft niet te leren dat je soms een inspanning moet doen om een bestemming te bereiken. Gemak is het allerbelangrijkst. Ik ga toch niet mét een kind op een gewone fiets rijden? Ben je mal. Ik zou eens moe worden.’ Of iets in die richting.

Voor wie hoopt om hier wat informatiefs te lezen heb ik slecht nieuws. Een echte moraal heeft dit verhaal niet. Het is pure verbazing over een fenomeen dat perfect past in onze huidige tijdgeest van maximale gemakzucht. Het is de ultieme samensmelting van twee werelden die wat mij betreft nooit hadden mogen samensmelten. En het liet mij achter met één vraag, die ik sindsdien niet uit mijn hoofd krijg: waarom?