:max_bytes(200000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F05%2FRcS4dVpUtIUUfb1779371606.png "Drie ongeduldige Nederlandse wielrenners met helm op wachten zittend op hun fiets bij een bruggetje op de chronische laatkomer die in de verte aan komt sprinten.")
Je kent de wekelijkse procedure inmiddels waarschijnlijk uit je hoofd. Om negen uur stipt is het verzamelpunt afgesproken bij de lokale brug of de vaste parkeerplaats in het dorp. Iedereen is keurig op tijd, behalve die ene zeer bekende factor.
Terwijl de minuten tergend langzaam wegtikken, stijgt de algehele irritatie bij de aanwezigen en begint de telefoon in ieders achterzak onophoudelijk te trillen door de verhitte discussie in de groepsapp.
De kunst van de verkeerde vertrektijd in de groepsapp
De chronische laatkomer hanteert een geheel eigen tijdzone die totaal niet strookt met de werkelijkheid. Als hij meldt dat hij bijna bij de hoek is, betekent dit in de praktijk meestal dat hij binnenshuis nog wanhopig op zoek is naar zijn linkerschoen.
Het is een fascinerend psychologisch proces waarbij het besef van tijd volledig lijkt te verdwijnen zodra er fietskleding in het spel is. De rest van de groep staat, soms in weer en wind, te wachten, terwijl de treuzelaar thuis nog rustig de tijd neemt voor een tweede espresso.
De botsing tussen de eeuwige optimist en de mopperaar
Zodra de vertrektijd met tien minuten is overschreden, barst de bekende strijd los. De rasoptimist van de groep probeert de sfeer erin te houden en zegt dat even wachten toch helemaal niet zo erg is.
Aan de andere kant staat de chronische mopperaar, de absolute negativo van het stel. Hij dreigt bij elke minuut vertraging dat hij alvast alleen wegdraait en dat dit echt de allerlaatste keer is dat er op die fietser gewacht wordt.
Mechanische mankementen als creatieve vluchtheuvel
Wanneer de persoon in kwestie uiteindelijk toch verschijnt, heeft hij steevast een arsenaal aan smoesjes paraat om zijn enorme getreuzel te rechtvaardigen. Het is in zijn beleving zelden een kwestie van simpelweg te laat opstaan.
Er is volgens hem altijd sprake van een plotselinge mechanische crisis die net voor vertrek optrad. Een elektronische derailleur die plotseling weigerde te schakelen of een fietspomp die op onverklaarbare wijze dienst weigerde. Het zijn de klassieke verhalen waarmee hij de schuld handig afschuift op zijn materiaal.
De theatrale aankomst bij de verzamelplaats
De uiteindelijke binnenkomst is vaak een theatraal schouwspel op zich. Hij komt met een verhit hoofd en veel te veel lawaai aanrijden, terwijl hij druk en verontschuldigend naar zijn fietscomputer wijst.
Ondanks het feit dat de rest van de groep inmiddels behoorlijk is afgekoeld, begint hij vaak nog uitgebreid zijn bril te poetsen. Het is een vorm van totale ontkenning van de tijd die inmiddels verloren is gegaan.
Waarom de laatkomer uiteindelijk toch essentieel is
Ondanks de wekelijkse irritaties en de felle dreigementen in de groepsapp, vergeeft iedereen hem zijn gedrag meestal zodra de eerste koffiestop is bereikt. Hij is vaak degene met de mooiste anekdotes of de persoon die zonder morren de wind op kop pakt als de rest er helemaal doorheen zit. Een fietsgroep zonder dit type renner zou simpelweg ontzettend saai zijn.
We hebben die opgekropte frustratie in de vroege ochtend blijkbaar nodig om de rest van de rit stof tot praten te hebben. Volgende week spreken we ongetwijfeld weer met hem af, ook al weten we dat de geschiedenis zich gewoon zal herhalen.