Voor iedereen die klaagt op een klim: het is niet je racefiets, dít is de harde en pijnlijke waarheid

Iedere fanatieke fietser bereikt vroeg of laat het punt waarop de jacht op een lichtere racefiets absurde vormen aanneemt. We zoeken de tijdwinst massaal in het vervangen van perfect functionerend materiaal door peperdure, lichtere alternatieven.

In plaats van kritisch naar ons eigen voedingspatroon te kijken, lossen we het probleem liever financieel op. We praten de meest idiote aankopen voor onszelf goed, terwijl de harde waarheid over onze prestaties op de klim zich simpelweg verstopt onder ons misschien toch echt net iets te strak zittende wielershirt.

De peperdure illusie van nieuwe carbon fietsonderdelen

Het begint meestal met de onschuldige wens om het klimmen wat makkelijker te maken. Je leest ergens dat roterende massa de grootste vijand is van de wielrenner. Vanaf dat moment struin je avondenlang webshops af op zoek naar de lichtste wielen die je kunt vinden.

Je vertelt je omgeving vol overtuiging dat die upgrade van tweeduizend euro je rit echt fundamenteel gaat veranderen. Dat de daadwerkelijke besparing op de weegschaal nog geen tweehonderd gram bedraagt, laat je in alle gesprekken met jezelf en je partner handig achterwege.

Het pijnlijke contrast met je eigen lichaamsgewicht

Hier wringt logischerwijs de grootste schoen van iedere prestatiegerichte amateurwielrenner. Terwijl de racefiets inmiddels een godsvermogen kost en bijna onder de UCI-limiet duikt, weigert de eigenaar naar zijn eigen fysiek te kijken.

Het is fysiologisch gezien aanzienlijk goedkoper en efficiënter om zelf gewoon drie kilo buikvet te verliezen. Dat ongemakkelijke feit wordt echter door de hele vriendengroep vakkundig doodgezwegen tijdens de wekelijkse groepsrit. Het materiaal moet geoptimaliseerd worden, maar het eigen rennerslichaam is blijkbaar heilig.

De theorie van roterende massa versus speciaalbier

Tijdens het fietsen levert deze hypocrisie werkelijk schitterende taferelen op. Zodra de weg ook maar iets omhoog loopt, zie je zware renners krampachtig het laatste restje lauwe sportdrank uit hun bidon spuiten.

Alles moet leeg om als een vedergewicht naar de top te kunnen fladderen. Het is een prachtig ritueel dat profs in de bergen uitvoeren om grammen te besparen. Bij de gemiddelde wielertoerist compenseert het weggooien van dat beetje water echter geenszins de genuttigde speciaalbiertjes van de avond ervoor.

Je eigen buikje verbergen onder aerodynamische kleding

Om de illusie van de afgetrainde atleet in stand te houden, persen we onszelf vervolgens in kleding die eigenlijk ontworpen is voor uitgemergelde klimmers.

De aerodynamische fietsshirts snijden genadeloos in de heupen en benadrukken exact de plekken waar nog flink wat winst te behalen valt op de weegschaal. Zelfs de duurste titanium boutjes in je stuurpen kunnen de extra luchtweerstand van dat vergrote oppervlak niet verbloemen. Toch voelt het dragen van die peperdure kleding alsof we onszelf zojuist een extra versnelling cadeau hebben gedaan.

De appeltaart die iedere gewichtsbesparing direct vernietigt

Het absolute hoogtepunt van deze hele materiaalobsessie vindt steevast plaats tijdens de wekelijkse koffiestop. Je hebt zojuist duizenden euro's geïnvesteerd om de fiets marginaal lichter te maken.

Vervolgens trek je de kast open en pak je een zak chips. Terwijl je al die calorieën naar binnen werkt, bewonder je door het raam je vederlichte racefiets. De ironie ontgaat je zelf ook niet helemaal, maar ja, chips is zo lekker...