Michael Valgren deed alles goed in de finale, maar voelde de man-met-de-hamer op de deur kloppen: 'Een tijdlang zonder eten'

Michael Valgren raakte in de finale voorop met Einer Rubio. De kleine Colombiaan klom weliswaar beter, maar kon Valgren, die op een missie was deze dag, niet kraken. Nadien kwamen ook Aleksandr Vlasov, Andreas Leknessund, Damiano Caruso en Igor Arrieta terug tot op de kop. Valgren hield zijn hoofd echter koel en timede zijn aanval net voor het ingaan van de slotkilometer perfect.

Valgren was helemaal gekookt

Leknessund ging nog in de achtervolging, maar werd andermaal tweede. Na afloop toonde Valgren zich uiteraard zeer blij met zijn dagwinst en legde hij uit waarom hij niet voor de sprint ging. "Mensen denk dat ik snel ben, maar ik ben helemaal niet snel. Vanmorgen had ik het met een journalist over mijn piekvermogen. En dat is eigenlijk iets waarvoor je je schaamt."

Wat Valgren wel kan: de koers tactisch lezen. En een minuut of drie keihard trappen. "Dit was mijn move en dit is wat ik kan als ik goede benen heb. Het was al met al een rare dag, want we werkten niet goed samen. Ik was eigenlijk pissed, want waarom koersten we niet?"

De finale was loodzwaar, aldus Valgren. "Ik zat een tijdlang zonder eten, want de auto zat ver achter. Ik was eigenlijk ben voor een hongerklop. Gelukkig lag de meet niet vijfhonderd meter verder..."

Valgren en zijn verdiende zege in een grote ronde

Valgren won in het verleden al de Amstel Gold Race en Omloop Het Nieuwsblad en hij werd tijdens het WK in Leuven derde, maar ritwinst in een grote ronde ontbrak nog op zijn erelijst. "Dit is wat ik miste, ja. Ik denk dat ik het verdien om een rit te winnen. Mijn loopbaan was al mooi, maar deze had ik nog nodig. Gelukkig is die winst hier. En dat in Italië. In het land waar ik de meeste van mijn zeges heb geboekt."