Jonas Vingegaard had voor de Giro d'Italia al vertelde dat Sepp Kuss zijn eigen kans mocht gaan als hij er comfortabel genoeg voor zou staan in het algemeen klassement. Die kans kwam in de negentiende etappe en de Amerikaanse helper pakte die kans met beide handen aan. Hij was de sterkste uit de vlucht van de dag, met daarbij onder anderen ook Giulio Ciccone, Derek Gee-West en Michael Storer.
Kuss: 'Ik word nog ieder jaar beter, maar iedereen wordt dat'
Kuss was na afloop emotioneel. "Om eerlijk te zijn was dit nooit een doel, want het belangrijkste was en is het roze winnen met Jonas Vingegaard. Het ziet er heel goed uit wat dat betreft. Toen ze me gisteren vertelden dat ik in de vlucht mocht gaan, wist ik dat ik deze kans moet pakken."
Het was namelijk een stiekeme droom van Kuss om na ritten in de Tour de France en Vuelta a España ook een etappe in de Giro d'Italia te winnen. Dat dat gelukt is, is een droom te vervolledigd wordt. Het maakt zijn loopbaan af. "Ieder jaar wordt het zwaarder om te winnen. Ik blijf verbeteren, maar iedereen doet dat. Ik dacht eigenlijk dat het niet mogelijk was."
Kuss had geen vertrouwen meer: 'Gedemotiveerd'
Bij aanvatting van de steile maar niet bijster lange slotklim zag het er ook niet goed uit voor Kuss. Dat zag hij zelf ook in. Ciccone lag namelijk een ruime minuut voor op hem en de andere achtervolgers. "Ik had er weinig vertrouwen meer in. Ik wist dat hij zou accelereren toen hij voor de bergpunten zou gaan, maar hij leek het vervolgens toch rustig aan te doen."
Ciccone was echter dusdanig gefrustreerd dat Einer Rubio punten van hem afsnoepte, dat hij toch weer aanviel. "Hij zag een gat en versnelde toch weer. Het gat was meer dan een minuut en ik dacht dat het over was. Ik was eigenlijk heel gedemotiveerd, maar ik begon me toch te focussen op een zo snel mogelijke klim rijden. Dit was dan ook een prachtige zege."
Op 500 meter van de meet kreeg Kuss bijzondere aanmoediging
Derek Gee-West, ploegmaat van Ciccone bij het raadselachtig opererende Lidl-Trek, bleef nog redelijk in de buurt, waardoor Kuss moest blijven geven. "Er ging op het eind van alles door me heen. Vooral dat ik moest blijven geven, terwijl ik in het middenstuk zó diep ben gegaan om Ciccone terug te pakken..."
Op 500 meter van de meet wachtte er echter een bijzondere aanmoediging. "Ik wist dat mijn moeder op 500 meter van de finish stond. Dat gaf veel motivatie. Ik zie haar en mijn andere naasten misschien een paar weken per jaar. Het is soms moeilijk om contact te houden met je naasten die zo ver van je weg zijn. Het is heel mooi dat ik dit aan hen heb kunnen geven", sloot Kuss met een brok in zijn keel af.