Asfalt-safari: hoe ik binnen 15 minuten een ‘klootzak’ en iemands oogappeltje was

Wij wielrenners maken van alles mee onderweg: van verrassende bezienswaardigheden tot hachelijke verkeerssituaties en bijzondere ontmoetingen. In de rubriek ‘Asfalt-safari’ nemen we je mee in de avonturen van onze redactieleden, met deze week een rit waarin de emoties van het ene uiterste naar het andere schoten.

Op de automatische piloot naar huis

Het was een snikhete eerste Pinksterdag. Een prachtig rondje over de grens door het Duitse Reichswald, inclusief de fameuze Kartenspielerweg, zat er bijna op. Na een koffiestop en de laatste klimmetjes, met de Oude Holleweg als sluitstuk, was ik compleet gaar. De terugweg richting het centrum van Nijmegen was vals plat naar beneden, een stuk dat je normaal gesproken op de automatische piloot aflegt.

Mijn hoofd was er niet meer helemaal bij. Door de hitte, de afstand en de rust op de weg was mijn concentratie ver te zoeken. Ik was alleen nog maar bezig met de koude cola en douche die op mij wachtte. Bij de eerste twee stoplichten stopte ik nog netjes, maar bij de derde ging het mis.

Een dure les en een overdreven brake-check

Ik zag het rode licht te laat. Terwijl ik doorrolde, kwam er van links een auto aan. Ik remde nog op tijd en de automobilist ondervond geen enkele hinder, maar zijn dag was duidelijk verpest. In plaats van door te rijden, draaide hij zijn auto en voerde een venijnige brake-check uit, om te zien of ik dit keer wél oplette.

Alsof dat niet genoeg was, slingerde hij vanuit zijn open raampje een luid en duidelijk “klootzak” naar mijn hoofd. Hij had gelijk, ik zat fout. Maar zo’n overdreven reactie was totaal onnodig. Een beetje beduusd vervolgde ik mijn weg, het incident alweer van me afzettend.

De verrassende wending op de rotonde

Even later, net na een rotonde, minderde een andere auto vaart. Ik dacht: o nee, niet weer. Vast iemand die boos is omdat ik mijn hand niet ver genoeg uitstak. Maar het was het tegenovergestelde. Een vrolijke dame stak haar duim op. “Kei leuk shirt, haha, heel veel succes nog!” En het was oprecht.

Ik had het HEMA-fanshirt van Jumbo-Visma aan, van een paar jaar geleden, met allerlei kleine wielren-gerelateerde tekeningetjes. Een geinig shirt, zeker, maar ik zou er zelf nooit iemand een compliment voor geven. Deze vrouw dus wel, en dat was fantastisch. Ik reed met een glimlach naar huis. Dus mevrouw: bedankt! En meneer van de brake-check: excuses, maar ik vrees dat ze niet geaccepteerd worden.