Asfalt-safari: oog in oog met vier ezels en een kerktoren aan de anabolen

Wij wielrenners maken van alles mee onderweg: van verrassende bezienswaardigheden tot hachelijke verkeerssituaties en bijzondere ontmoetingen. In de rubriek ‘Asfalt-safari’ nemen we je mee in de avonturen van onze redactieleden, met deze keer – en dat was echt geen hallucinatie - vier Friese ezels en een kerktoren met armen en benen.

Soms zit het mee. Mijn ritje op de racefiets kende onlangs niet één maar twee hoogtepunten. Vanuit Groningen waagde ik de oversteek naar Friesland, niet geheel ongevaarlijk natuurlijk voor een Groninger. Maar nergens Grutte Pier of andere trotse Friezen die mij het leven zuur wilden maken. Het was eerder een zoete inval.

Oog in oog met Friese ezels

Op het toch al fraaie weggetje tussen Wijnjewoude en Oerterp (oer-Friezen noemen het Ureterp) fietste ik heerlijk in het zonnetje en viel mijn oog toen ik naar rechts keek op vier ezels. Dat is niet hoe ik als Groninger Friezen noem, het waren daadwerkelijk ezels. De dieren dus. Specifieker: mijn lievelingsdieren.

Paarden, ik vind ze doodeng. Dus het is best gek dat ik het iets pluiziger neefje van het paard zo’n warm hart toedraag. Maar toch doe ik dat. Al sinds ik ooit in Frankrijk met m’n ouders kampeerde, ik daar elke dag een bergje op een steenworp afstand van de camping opfietste en vlakbij de top steevast door zo’n heerlijk beest werd aangeiaaaad.

Ik kneep in de remmen om de Friese ezels goed in me op te nemen. Dat doe ik niet bij iedere ezel die ik tegenkom, maar bij dit viertal was ook een pasgeboren ezeltje. Een cadeautje dat ik niet onuitgepakt kon laten. Uiteraard maakte ik even een fotootje, want ook voor ezels onderweg geldt: als het niet op Strava staat is het niet gebeurd. Bij het maken van de foto die later bij m’n rit zou prijken, keek een der ezels me aan met een blik van: wat sta je hier nou als een domme ezel een foto van ons te maken?!

Een gespierde kerktoren in Surhuisterveen

Die blik nam ik ter kennisgeving aan en ik fietste tevreden door. Het is niet elk fietsritje dat je vier ezels tegenkomt, waarvan eentje net op aarde, en dus extra schattig. Mijn dag was al gemaakt op dat moment, maar vlakbij Surhuisterveen, bij wielerliefhebbers bekend van het natourcriterium, volgde een tweede hoogtepunt.

Bij het binnenrijden van het dorp viel mijn oog op een blauwe staander met een bord eraan, duidelijk werk van het marketingteam van Surhuisterveen. Ik las namelijk het korte maar krachtige rijmpje: ‘Surhuisterveen/Zo gezellig is er maar 1’.

Deze tekst werd vastgehouden door, tsja, hoe ga ik dit nu eens omschrijven zonder dat jij nu denkt dat ik in een of andere LSD-trip zit… Nou vooruit, daar ga ik maar gewoon: een antropomorfe kerktoren met armen en benen die duidelijk van de anabolen had gesnoept.

Ik kneep andermaal in de remmen en nam het tafereel weer goed in me op. Ik checkte of er soms wodka in m’n bidon zat, maar nee, het was gewoon water. Ook de gespierde kerktoren legde ik vast op de gevoelige plaat. En weer die blik: wat sta je hier nou stom een foto van me te maken?!

In het geval van de antropomorfe kerktoren vond ik dat onterecht. Want wees eerlijk: zonder de foto van de meest vreemde vorm van citymarketing die ik ooit heb gezien, had je me niet geloofd.

Heb jij ook wat leuks, opvallends of bijzonders meegemaakt op de fiets? Kruip in de pen en mail je epistel naar redactie@wielerrevue.nl. Wie weet plaatsen we het als lezersinzending!