Van 54 bananen tot 18 borden spaghetti: Franse wielrenster laat zien hoeveel ze at tijdens Unbound Gravel

Als je ruim driehonderd kilometer over onverharde wegen stuitert in de hitte van Kansas, vraagt je lichaam om brandstof. Heel veel brandstof. De Franse profrenster Cécile Lejeune voltooide onlangs de befaamde gravelkoers Unbound in tien uur en zevenenveertig minuten en werd daarmee tiende bij de vrouwen.

Ze verbrandde daarbij ruim zevenduizend kilojoule. Om zo lang op de pedalen te kunnen blijven beuken, moet je een indrukwekkende hoeveelheid koolhydraten op de fiets naar binnen werken. Lejeune deelde de details op Instagram en die cijfers laten je toch even twee keer knipperen.

Bekijk hier alvast de Instagram-post van Lejeune, waarin ze deelt wat ze daadwerkelijk at op de fiets, maar ook het equivalent aan koolhydraten daarvan in ander eten.

De absurde vergelijking met alledaagse maaltijden

Lejeune had zichzelf ten doel gesteld om maar liefst honderdtwintig gram koolhydraten per uur op te nemen. Gerekend over bijna elf uur koers kom je dan uit op ruim dertienhonderd gram suiker.

Om dit abstracte getal wat meer context te geven, rekende ze uit wat je aan de keukentafel zou moeten verzetten om aan diezelfde voedingswaarde te komen. Je kunt de dertienhonderd gram suiker vervangen door een flinke supermarktvoorraad.

Denk aan vierenvijftig bananen, tien complete stokbroden of achttien flinke borden spaghetti. Het is een berg eten waar een gemiddeld gezin een poosje mee kan overleven, maar wat een topduursporter er in krap elf uur doorheen jaagt.

De verschuiving in het moderne profpeloton

Waar renners vroeger dachten dat het menselijk lichaam maximaal negentig gram suiker per uur kon verwerken, is de wetenschap inmiddels een flinke stap verder. Het magische getal ligt tegenwoordig op honderdtwintig gram. Door verschillende soorten suikers te combineren, zoals fructose en maltodextrine, kunnen je darmen meer opnemen zonder in opstand te komen.

Deze aanpak voorkomt de beruchte man met de hamer en zorgt ervoor dat je zelfs in de finale van een slopende wedstrijd nog hetzelfde vermogen kunt leveren als aan het begin. Dit vraagt wel om strakke planning en flink wat logistiek vernuft.

Voeding praktisch meenemen zonder uitpuilende zakjes

Probeer maar eens een paar borden pasta of tientallen bananen in de achterzakjes van je fietsshirt te proppen. Dat gaat uiteraard niet werken. Lejeune vertelt dat haar grootste ontdekking van dit jaar het gebruik van speciale knijpflesjes is. Ze gebruikt flasks die ruimte bieden aan honderdvijftig gram koolhydraten.

Dat staat gelijk aan de inhoud van vijf traditionele gelletjes. Het grote voordeel is dat zo'n flesje veel minder ruimte inneemt in je zakken. Bovendien kun je precies doseren hoeveel je op dat moment wilt nemen en knijp je het flesje probleemloos helemaal leeg. Dit bespaart je ook nog eens een hoop plakkerige en halflege verpakkingen op je rug.

Je darmen trainen voor je eigen grote fietstocht

Wil je zelf ook de stap maken naar meer brandstof tijdens je lange ritten in het weekend, begin dan niet direct met absurde hoeveelheden. Je darmen moeten letterlijk getraind worden om zoveel suiker te kunnen opnemen tijdens zware lichamelijke inspanning.

Ga je te snel, dan is de kans op klachten aanzienlijk. Begin met zeventig of tachtig gram per uur en verhoog dit langzaam tijdens je vaste trainingsritten. Ontdek welke merken en welke smaken het beste bij je passen. Voor je het weet verzet jij op een zondagochtend ongemerkt de energie van drie hele stokbroden.