Materiaal

Hoe je zonder het juiste inremmen je gloednieuwe remblokken direct ruïneert

Je gaat met een vers setje remblokken vol goede moed de weg op, maar na een poosje klinkt je fiets als een gillend varken. We leggen uit waarom het beruchte inremmen van je remblokken een absoluut cruciale technische stap is, die wat onderbelicht is.

André van den Ende
2 minuten
Een close-up van een schijfrem op het voorwiel van een racefiets, waarbij een wielrenner in donkere kleding in een sfeervolle fietsenwerkplaats geconcentreerd naar de remschijf en remklauw kijkt.

Je merkt dat de remkracht van je racefiets wat begint af te nemen en besluit verstandig om een nieuw setje remblokken in je schijfremmen te (laten) monteren. Het is een relatief makkelijk klusje. Je haalt het wiel eruit, drukt de zuigers terug, schuift de nieuwe blokjes erin en je bent klaar voor de volgende rit.

Vol enthousiasme trap je de straat uit en knijpt vol in de remhendels bij het eerste stoplicht. Precies op dat moment bega je een catastrofale en dure technische fout. De fiets piept verschrikkelijk, de remkracht valt zwaar tegen en je hebt je hagelnieuwe remblokken in één klap permanent beschadigd.

De chemie van gloednieuwe remblokjes

Om te begrijpen waarom vers gemonteerde remmen zo kwetsbaar zijn, moeten we naar de samenstelling van de blokjes kijken. Of je nu met organische of metalen remblokken fietst, ze bestaan in de basis uit een mix van materiaal en een bindmiddel. Wanneer deze blokjes vers uit de verpakking komen, is het oppervlak nog volledig glad en ruw.

Voor een optimale remkracht moet er een flinterdun laagje van het remblokmateriaal smelten en zich permanent hechten aan je stalen remschijf. Dit proces van smelten en hechten wordt in de fietswereld inremmen genoemd.

Het permanente gevaar van verglazen

Als je dit inremmen overslaat en tijdens je eerste rit direct de remmen vol inknijpt, gaat het scheikundig helemaal mis. Door de plotselinge en extreme wrijving ontstaat er in een fractie van een seconde een gigantische hitte. Omdat het materiaal de kans nog niet heeft gehad om zich op de schijf af te zetten, smelt de bovenste laag van het remblokje als het ware dicht.

Dit noemen mecaniciens ook wel 'verglazen'. Het zachte, poreuze remblokje verandert hierdoor in een keiharde, spiegelgladde en glimmende steen. Vanaf dat moment heeft het blokje vrijwel geen wrijving meer met de schijf, wat resulteert in gevaarlijk weinig remkracht en dat beruchte, snerpende geluid.

De juiste inremprocedure voor maximale stopkracht

Gelukkig is de juiste inremprocedure verrassend simpel, mits je hiervoor de tijd neemt vóórdat je aan je echte rit begint. Zoek een rustige, geasfalteerde weg of een lege parkeerplaats op. Versnel je racefiets tot ongeveer dertig kilometer per uur. Knijp vervolgens één van de twee remmen stevig en gelijkmatig in, totdat je op wandeltempo fietst.

Het is hierbij absoluut cruciaal dat je niet volledig tot stilstand komt. Sta je wel stil met ingeknepen remmen, dan brandt het hete materiaal zich vast op één specifieke plek op je remschijf. Laat de rem weer los, versnel opnieuw en herhaal dit proces ongeveer twintig keer per rem.

De redding voor piepende en beschadigde exemplaren

Heb je de fout al gemaakt en rijd je nu rond met remmen die de hele buurt wakker maken, dan hoef je gelukkig niet direct naar de fietsenmaker te rennen voor nieuwe onderdelen. Een verglaasd remblokje is in veel gevallen nog prima te redden met een klein stukje gereedschap. Haal het wiel uit je fiets, demonteer de remblokjes uit de klauw en leg een velletje fijn schuurpapier plat op je werkbank.

Wrijf het blokje hier zachtjes overheen totdat de glimmende, harde laag volledig is weggeschuurd en de doffe structuur weer zichtbaar wordt. Maak daarna je remschijven grondig schoon met remmenreiniger, monteer de boel weer en begin braaf met de juiste inremprocedure.