Waarom de bizarre Giro-winst van Demi Vollering een les is voor iedere wielrenner

Het leek een gelopen koers in de Giro d'Italia Women. Anna van der Breggen begon na de koninginnenrit met een geruststellende voorsprong van 49 seconden aan de slotetappe rond Saluzzo. De eindzege was binnen handbereik, totdat de koers volledig ontplofte.

De renster van FDJ United-SUEZ reed een fenomenale slotrit en pakte op de valreep de overwinning. De tactiek erachter is simpeler dan je denkt, maar mentaal ontzettend zwaar uit te voeren. Het draaide in Italië allemaal om de bereidheid om alles uit je handen te laten vallen.

De kracht van mentale overgave op de fiets

We kennen allemaal dat gevoel in de koers of tijdens een snelle groepsrit op zondagochtend. Je zit mee in een mooie vlucht of je rijdt op een comfortabele tweede plek in een lokaal klassement.

Precies op dat moment slaat vaak de angst toe. Je bent zo gefocust op het verdedigen van je positie dat je stopt met echt koersen. Je kijkt alleen nog maar achterom en rekent jezelf rijk. Door angstvallig vast te houden aan wat je hebt, verlies je ironisch genoeg vaak de kans op de ultieme hoofdprijs.

Vollering deed in de heuvels rond Saluzzo exact het tegenovergestelde. Samen met haar ploegleiders besloot ze bewust een alles-of-niets tactiek te hanteren. Haar reactie na afloop sprak boekdelen over die ongekende instelling. "Of ik nu tweede of derde word in het klassement, dat maakt me niet uit", vertelde de kersverse winnares vol overtuiging aan de pers.

Die uitspraak klinkt voor een buitenstaander misschien arrogant, maar het is in werkelijkheid topsportpsychologie uit het boekje. Als je daadwerkelijk accepteert dat je met lege handen kunt achterblijven, verdwijnt alle verstikkende druk.

De tegenstander dwingen tot reageren

Door de angst om te verliezen volledig overboord te gooien, draaide Vollering de rollen volledig om. Al op de loodzware Montoso-klim, op bijna 100 kilometer van de meet, opende ze de debatten.

Hoewel die poging nog werd gepareerd, weigerde Vollering te capituleren. Ze liet even later Antonia Niedermaier, de nummer drie van het klassement, rijden om de druk bij SD Worx-Protime te leggen. Van der Breggen had plotseling wél alles te verliezen en werd genadeloos in het defensief gedrukt.

Op de flanken van de Colletta di Brondello deelde Vollering de genadeklap uit. Fysiek moest ze de tijdrit van haar leven rijden, maar het was vooral de bekwame psychologische gijzeling die de absolute doorslag gaf.

Toen ze eenmaal alleen wegreed, knakte er mentaal iets bij Van der Breggen, die zienderogen terrein verloor, terwijl Vollering in haar eentje de oversteek maakte naar de kopgroep. Ze wist dat ze pas gewonnen had toen de voorsprong richting de twee minuten ging. Oké, Vllering had geluk dat in de kopgroep iedereen mee bleef rijden met haar. Maar als je het niet probeert, lukt het sowieso niet.

Zelf de controle loslaten tijdens je eigen rit

Deze gedurfde benadering is absoluut niet alleen weggelegd voor de absolute wereldtop. Je kunt dit mechanisme prima zelf toepassen in je eigen fietsleven. Zit je in de finale van een winderige polderkoers en wil je de bloemen mee naar huis nemen?

Durf de controle los te laten. Accepteer dat een vroege aanval ridicuul kan eindigen in een gigantische hongerklop. Gooi die bekende handrem eraf en dwing je fietsmaten of concurrenten om in de achtervolging het vuile werk op te knappen. Het klinkt tegenstrijdig, maar pas als je de angst om te verliezen veilig thuislaat, fiets je met echte vleugels.