Het is inmiddels een terugkerend thema in het peloton. Je knippert twee keer met je ogen en Jan-Willem van Schip is weer eens uit de koers gehaald. Dit keer was het raak tijdens de slotrit van de Ronde de l'Oise. De reden is net zo opvallend als de renner zelf. Hij had een drinkbus onder zijn shirt op zijn borst gestoken voor extra 'aerodynamisch voordeel'. Volgens de jury was dit in strijd met de regels. De weigering van de renner om direct af te stappen resulteerde in een wel heel letterlijke uitschakeling door de gendarmerie.
Heksenjacht op de innovatieve renner door de wielerbond
Ploegmanager Paul Tabak van Azérion Villa Valkenburg is er he-le-maal klaar mee. In een interview met WielerFlits steekt hij zijn woede niet onder stoelen of banken. Tabak ervaart de constante controles vanuit de UCI als een gerichte klopjacht op zijn pupil. De sfeer in de ploegleiderswagen is er logischerwijs niet beter op geworden.
"Continu lopen ze te etteren, iedere internationale koers weer", vertelt de furieuze teambaas. Hij geeft aan dat de juryleden elke dag de fiets kwamen opmeten en controleren. "Het maakt niet uit wat we doen of hoe Jan-Willem het doet, hij is gewoon de lul."
Ongelijke strijd en willekeur bij straffen
Wat Tabak misschien wel het meeste steekt, is de willekeur waarmee de regels worden gehandhaafd. Hij eist dat de sancties voor iedereen in het profpeloton gelijk zijn. Hierbij trekt hij een scherpe vergelijking met absolute wereldtoppers. Wat voor de een een lichte overtreding is, betekent voor de ander een enkeltje naar huis.
"Jan-Willem werd onlangs uit de Ronde van Griekenland gezet vanwege de positie die hij aannam op de fiets", legt Tabak gefrustreerd uit. "Op diezelfde dag deed Jonas Vingegaard hetzelfde in de Giro d'Italia en hij kreeg een gele kaart." De ploegleider snakt naar duidelijkheid, want die is momenteel in de verste verte niet te bekennen.
Emotionele tol na keiharde diskwalificatie
We vergeten weleens dat er onder die aerodynamische helmen ook gewoon mensen van vlees en bloed zitten. De bizarre situatie heeft er bij de coureur ontzettend stevig ingehakt. Tabak beschrijft een hartverscheurend tafereel na de veelbesproken actie van de politie. "Hij lag daar gewoon echt te huilen als een kind in de kant van de weg. Dit is gewoon mensonterend dat het zover moet komen. Dat verdient Jan-Willem ook niet. Zeker niet met zijn staat van dienst."
Toekomst op een normale fiets onvermijdelijk
Hoe moet je nu verder als ploeg en als renner na zoveel tegenslag? De relatie met de internationale wielerunie lijkt onherstelbaar beschadigd. Tabak adviseert zijn jongens altijd om zich netjes te gedragen, maar merkt dat de stress inmiddels impact heeft op de moraal van de hele ploeg. De manager gaat snel met zijn renner om tafel om de harde realiteit te bespreken.
"Overal waar een camera op komt, diskwalificeren ze hem", zucht Tabak moedeloos. "Dat kan eigenlijk maar één ding betekenen: ga op een gewone fiets rijden." Het is de bittere conclusie van een man die zijn renner met hand en tand wil beschermen, maar beseft dat vechten tegen de bierkaai zinloos is. "Het doet mijn wielerhart huilen als ik zie hoe de UCI met zo'n jongen omgaat."