"In 2017 zijn wij één van de eerste ploegen geweest die met de zogenaamde personal plates zijn gaan werken", vertelt Tom Dumoulin over de omschakeling bij zijn toenmalige werkgever. De aanpak in het peloton veranderde in rap tempo en maaltijden werden vanaf dat moment strikt afgewogen. Dumoulin legt uit dat coureurs ineens konden berekenen hoeveel kilocalorieën ze hadden verbrand op een training en op een dag, en exact wisten "hoeveel kilocalorieën je dus ook moet aan eten".
Tot op de gram nauwkeurig afwegen
De wetenschappelijke benadering liet werkelijk niets meer aan het toeval over in de eetzaal van de renners. "En tot op de gram nauwkeurig staat er dan nou, je moet tweehonderdzevenenvijftig gram pasta eten en honderd achtentwintig gram kip", herinnert de oud-wereldkampioen tijdrijden zich.
Rigide houding vanuit de ploeg
Hoewel het concept goed uitpakte tijdens zijn gewonnen Giro d'Italia, merkte de kopman al snel de schaduwkant van deze nieuwe, onverbiddelijke werkwijze. De drang naar controle nam in zijn ogen soms extreme vormen aan. "Het zorgde wel voor een soort ja, rigide houding vanuit vanuit de diëtisten of vanuit de ploeg, wat ik soms best wel moeilijk vond", klinkt het eerlijk. Er was geen enkele ruimte meer voor eigen inbreng of variatie: "Dit is gewoon je bordje. Dit is dit is what you eat."
Een appel ruilen voor een kiwi
Het gebrek aan flexibiliteit binnen het team werd pijnlijk duidelijk toen de ronderenner simpelweg om een ander stuk fruit vroeg. "Er stond een appel op het menu en ik en ik wilde dus een kiwi", legt de winnaar van de Ronde van Italië uit. Hij vroeg de verzorger dan ook om de volgende dag kiwi's mee te nemen. Dat bleek een onmogelijke opgave. "Hij mocht het hij mocht het gewoon niet halen, want hij mocht alleen halen wat de ingrediënten waren die dag. Wat op de menu stond, dat mocht hij halen."
Smeekbede levert niets op
Zelfs na een belletje met de medische staf werd er geen uitzondering gemaakt voor een simpele wisseling van het fruit. "Ik heb gewoon behandeld of alsjeblieft een kiwi mocht in plaats van een appel", vertelt Dumoulin.
Rennersgevoel onbelangrijk
Dumoulin had in de basis overigens niets tegen een professionele en rekenkundige benadering van de topsport. "Ik was een ontzettende data nerd en data freak. Was ontzettend daarmee bezig. Maar ik vond ook altijd dat het gevoel uiteindelijk leidend moest zijn. En en ik merkte dat dat gevoel helemaal onbelangrijk werd, wat ik daarvan vond of wat ik daarvan dacht."