Snelheidslimiet fietspad: wordt de wielrenner onterecht gestraft voor het fatbike-probleem?

De discussie rondom de veiligheid op de Nederlandse fietspaden bereikt langzaam maar zeker een kookpunt. Het Hart van Nederland Panel peilde de stemming onder ruim tweeduizend landgenoten en de uitslag liegt er niet om.

Bijna zestig procent van de ondervraagden is voorstander van een harde grens van 20 kilometer per uur. Het klinkt als een nobele poging om de rust terug te laten keren, maar voor iedereen met een racefiets in de schuur voelt dit plan behoorlijk krom. Je levert flink in op je vrijheid om lekker door te trappen.

Waarom de voorgestelde limiet wielrenners onevenredig hard raakt

In steden als Amsterdam en Houten starten ze op dit moment al met proeven om de vaart eruit te halen. De reden voor deze drastische maatregelen is de toenemende ergernis over de enorme snelheidsverschillen. Wie weleens een rondje fietst, weet precies hoe de vlag erbij hangt. Je manoeuvreert je tegenwoordig een ongeluk tussen de slingerende scholieren op fatbikes en gepensioneerden op elektrische fietsen.

Als de nieuwe regels er daadwerkelijk komen, heb je als wielrenner een serieus probleem. Met 20 kilometer per uur kun je amper je evenwicht bewaren op een strakke aerofiets, laat staan dat je een fatsoenlijke duurtraining kunt afwerken. Zelfs de meest ontspannen herstelrit met de handen op het stuur gaat al snel richting de 26 kilometer per uur.

Onvrede over de ware veroorzakers van de verkeerschaos

Je wordt als sportieve fietser in feite afgestraft voor een probleem dat je niet zelf hebt gecreëerd. In de reacties op het onderzoek worden wielrenners weliswaar soms genoemd als bron van ergernis, maar de grootste frustratie richt zich overduidelijk op de gemotoriseerde tweewielers.

"Doe wat aan de fatbikes", schrijft een van de deelnemers uit het onderzoek stellig. Toch val je straks als fietser op puur eigen spierkracht onder exact dezelfde strenge regels. Het voelt toch een beetje als 'samen uit, samen thuis', maar dan op de meest negatieve manier denkbaar.

Uitwijken naar de weg is wettelijk gezien lastig

Je zou denken dat je de verplichte snelheid simpelweg kunt ontwijken door te kiezen voor de openbare weg. Dat klinkt als een logische oplossing voor de racefiets, maar de Nederlandse wetgeving steekt daar vaak een stokje voor. Zodra er een verplicht fietspad ligt, herkenbaar aan dat welbekende ronde blauwe bord met de witte fiets, ben je verplicht om daarop te rijden.

Kies je er toch voor om tussen de auto's te gaan rijden om zo de maximumsnelheid te vermijden, dan riskeer je een flinke prent. Bovendien zitten automobilisten vaak helemaal niet te wachten op snelle fietsers vlak voor hun voorbumper. Je raakt verzeild in een onmogelijke spagaat, waarbij je nergens meer echt welkom bent om je hobby veilig te beoefenen.

Twijfels over de daadwerkelijke controle door handhavers

Gelukkig is er ook nog wat hoop voor het behoud van je wekelijkse trainingsritje. Zelfs onder de voorstanders van de plannen klinkt veel kritiek op de praktische haalbaarheid. Want hoe ga je de regels op het lokale asfalt in vredesnaam controleren?

Racefietsen hebben geen kentekenplaat en zijn niet standaard uitgerust met een geijkte snelheidsmeter. Zolang er geen handhaver met een lasergun in de bosjes bij jouw vaste fietsroute ligt, lijkt de soep niet zo heet gegeten te worden als zij wordt opgediend. Het is nu afwachten wat de experimenten daadwerkelijk gaan opleveren in de praktijk.