Asfalt-safari: hoe mijn digitale paadjesjacht de ultieme beloning kreeg bij een A-naar-B-ritje

Wij wielrenners maken van alles mee onderweg: van verrassende bezienswaardigheden tot hachelijke verkeerssituaties en bijzondere ontmoetingen. In de rubriek ‘Asfalt-safari’ nemen we je mee in de avonturen van onze redactieleden, met deze week een ode aan de A-naar-B-rit.

De tirannie van het standaard rondje

Laten we eerlijk zijn, als amateurfietsers zijn we bijna altijd veroordeeld tot de tirannie van het rondje. We vertrekken van huis, rijden een lus en komen weer thuis. Prima natuurlijk, en met wat creativiteit ontdek je altijd wel een nieuw weggetje. Maar de ware magie, de heilige graal van het recreatieve fietsen, is de lineaire tocht: de rit van A naar B.

Logistiek is het vaak een nachtmerrie, maar vorige week was het mij weer eens gegund. Een uitnodiging voor een barbecue in een Brabantse plaats bood de gouden kans. De afspraken waren snel gemaakt: ik mocht daar douchen en de fietsendrager stond klaar voor de terugweg. Met een kortste route van 30 kilometer had ik alle vrijheid om er een memorabele ontdekkingstocht van te maken.

De avondlijke zoektocht naar onontdekt asfalt

Het plannen van zo’n rit is voor mij een nieuwe hobby geworden. Sinds dit jaar fiets ik zonder fietscomputer en daag ik mezelf uit om continu nieuwe wegen te vinden. De avond voor een rit besteed ik dan ook aan wat ik ‘digitale paadjesjacht’ noem: speuren op Google Maps en routeplanners, op zoek naar de verborgen parels.

Ditmaal stuitte ik te midden van de Slabroekse Heide op een groen, kronkelend lijntje. Toen ik inzoomde, moest ik gniffelen. Het fietspad heette letterlijk het ‘Slingerpad’. Een snelle check op Streetview bevestigde mijn hoop: de ingang was zichtbaar, de uitgang ook, maar alles daartussenin was een compleet mysterie. De route werd direct in mijn hoofd geprent.

Dansen door het bos op het Slingerpad

De belofte van het Slingerpad werd volledig ingelost, en meer. Vanaf de eerste meter was het een feest. Het pad danste door het landschap, nooit een recht stuk, altijd maar sturen. Het ene moment reed ik door open heidevelden, het volgende door een dichtbegroeid bos, inclusief een paar verrassende, korte hupjes.

Zo’n pad nodigt uit om keihard te racen, om je fiets van de ene in de andere bocht te gooien. Tegelijkertijd wil je vertragen, om elke meter van het prachtige, onbekende landschap in je op te nemen. Het werd een intense ervaring, balancerend tussen die twee verlangens.

Van kasseienmagie naar de harde realiteit

Alsof het Slingerpad zelf nog niet perfect genoeg was, wachtte aan het einde een bonusverrassing. Bij het verlaten van het bos lag een korte, maar prachtige kasseienstrook (die ik natuurlijk al had gesignaleerd op Streetview). Het voelde als de kers op een al perfecte taart. Voor even was de fietservaring compleet.

Direct daarna werd ik weer met beide benen op de grond gezet. De kasseien mondden uit in een zielloos, lelijk bedrijventerrein. De droom was voorbij. Maar juist dat harde contrast maakte de herinnering aan de magie van het Slingerpad alleen maar mooier. Het speklapje op de barbecue smaakte die avond net even lekkerder.

Heb jij ook wat leuks, opvallends of bijzonders meegemaakt op de fiets? Kruip in de pen en mail je epistel naar redactie@wielerrevue.nl. Wie weet plaatsen we het als lezersinzending!