De openingsrit rondom Sondrio leek op papier een kolfje naar de hand van de punchers. Een venijnig parcours met steile klimmetjes, met als scherprechter een slotklim op slechts vijf kilometer van de streep. Een clash met Mathieu van der Poel leek aanstaande, maar Tadej Pogačar dacht daar anders over. In plaats van te wachten op een hectische finale waarin een valpartij of een moment van onoplettendheid altijd op de loer ligt, koos hij voor een even briljante als verbijsterende strategie.
De aanval van Pogačar die alles veranderde
Op maar liefst 70 kilometer van de finish plaatste de Sloveen zijn demarrage. Even daarvoor pakte hij één seconde bij de tussensprint. Hierdoor reed hij met een klein groepje voor het peloton uit, en van daaruit plaatste hij zijn versnelling. Wat zijn idee was? De koers winnen. Hij reed solo naar de vroege vlucht en reed hen er bergop meteen af. Het was geen aanval die door zijn ploeg UAE werd opgezet, maar een pure verrassingsactie.
De ontluisterende achtervolging op de Sloveen
Wat volgde was een masterclass in dominantie, maar ook een pijnlijk schouwspel van verslagenheid. Terwijl Pogačar zijn voorsprong meter voor meter uitbouwde, ontspon zich in de achtergrond een treurige soap. De grote groep met favorieten, waar de samenwerking ver te zoeken was, leek zich al snel gewonnen te geven. Iedereen keek naar elkaar. Alleen Richard Carapaz toonde karakter en zette een tegenaanval op, waarmee hij zich verzekerde van de tweede plek. Maar tegen de ontketende Pogačar was geen kruid gewassen.
De Ecuadoraan van EF eindigide uiteindelijk op ruim twee minuten van de Sloveen. Andrea Bagioli van Lidl-Trek was in de finale ook weggereden uit de achtervolgende groep en werd derde op 2:29. De groep met andere klassementsrenners finishte op ruim vier minuten. Van der Poel werd 34e op ruim dertien minuten.
Een tactisch en fysiek meesterwerk
Door de koers al zo vroeg open te breken, transformeerde Pogačar een explosieve rit in een slopende uitputtingsslag, een discipline waarin hij heer en meester is. Hij ontweek niet alleen de gevaarlijke punch van Van der Poel, maar kon het in de diepe finale zelfs relatief rustig aan doen. Fysiek en tactisch was het een meesterwerk. Het enige nadeel? Voor de neutrale kijker die hoopte op spanning, was de lol er al snel vanaf.
Deze dominantie in Zwitserland belooft weinig goeds voor de Tour
Deze machtsgreep is meer dan zomaar een ritzege. Het is een angstaanjagend signaal richting de Tour de France. Met een Pogačar in deze vorm lijkt de concurrentie vleugellam. Als hij in een voorbereidingskoers al met zo’n overmacht kan winnen, wat staat de wielerwereld dan in juli te wachten? De spanning voor het algemeen klassement in de Tour heeft vandaag misschien al een flinke deuk opgelopen.