Dit zijn alle wedstrijden die Tadej Pogacar nog niet won (maar wel kan winnen)

Jij kijkt waarschijnlijk net als wij vol bewondering naar de uitslagen van de afgelopen seizoenen. Tadej Pogacar won onlangs de Ronde van Zwitserland en breidde daarmee zijn palmares qua rittenkoersen weer verder uit. Na de Ronde van Romandië eerder dit jaar vinkte hij er in 2026 weer twee af. Het lijkt alsof de Sloveen simpelweg wint waar hij aan de start verschijnt. Toch zijn er nog wat witte vlekken te ontdekken.

De enige grote ronde die nog ontbreekt op de erelijst van Tadej Pogacar

Als we naar de grote rondes kijken, is de Vuelta a España de enige van de drie die nog ontbreekt op zijn indrukwekkende lijst met overwinningen. De Ronde van Spanje reed hij slechts één keer in 2019. Dat was zijn debuut in een grote ronde en hij gaf direct zijn visitekaartje af. Hij won drie bergritten en werd derde in het eindklassement, achter Primoz Roglic en Alejandro Valverde.

Het laatste monument dat Pogacar nog aan zijn palmares wil toevoegen

In de monumenten ontbreekt na zijn zege in Milaan-Sanremo nog maar één van de vijf klassiekers. Parijs-Roubaix is daarmee het grootste hiaat op zijn palmares geworden. Pogacar probeerde al twee keer te zegevieren in de Helleklassieker, maar stuitte beide keren op een betere coureur. In 2025 nam hij te veel risico in gevecht met Mathieu van der Poel, waarna hij viel en de Nederlander nooit meer terugzag. In 2026 werd hij op het Velodrome geklopt in de sprint door Wout van Aert.

Kortere rittenkoersen die de Sloveen in de toekomst nog kan afvinken

De belangrijkste rittenkoers van een week die nog openstaan is de Ronde van het Baskenland. Ook de Ronde van Polen, de Tour Down Under, de Renewi Tour en voor de fanatieke volgers ook de Ronde van Guangxi ontbreken nog. Pogacar deed twee keer mee aan de Ronde van het Baskenland. In 2019 werd de toen pas 22-jarige Sloveen zesde en in 2021 werd zijn ploeg tactisch klemgereden door Jumbo-Visma, waardoor hij als derde eindigde achter Primoz Roglic en Jonas Vingegaard.

De Tour Down Under reed hij enkel in 2019 en daar werd hij dertiende. De Ronde van Polen en de koers in Guangxi reed Pogacar simpelweg nog nooit. De Renewi Tour is voor hem ook nog onbekend terrein en lijkt de moeilijkste te gaan worden om te winnen. Er zit daar steevast maar één zware rit in het parcours (over de Muur van Geraardsbergen), waardoor hij maar heel weinig kansen krijgt om echt het verschil te maken.

Vlaamse klassiekers en Baskische heuvels als braakliggend terrein

Wat betreft de andere klassiekers zijn er nog best wat uitdagingen voor de Sloveense allesvraat. De meest opvallende is de Classica San Sebastian. Het parcours van deze Baskische klassieker is hem eigenlijk op het lijf geschreven. Hij liet die koers vaak aan zich voorbijgaan omdat hij na een veeleisende Tour de France een break nam om op te bouwen naar het najaar. Dat bleek nodig ook, want bij zijn enige twee deelnames in 2019 en 2022 moest hij de rol vroeg lossen en kwam hij niet aan de finish.

Andere grote eendagskoersen die nog ontbreken liggen vooral in Vlaanderen. Zowel de Omloop Het Nieuwsblad, Kuurne-Brussel-Kuurne, E3 Saxo Classic, Gent-Wevelgem als Dwars door Vlaanderen heeft hij nog niet gewonnen. Als hij in de toekomst kiest voor een volledig Vlaams voorjaar, kan hij die flink gaan afvinken. Van deze koersen reed hij de E3 Saxo Classic al eens in 2023, waar hij derde werd in de sprint. Ook Dwars door Vlaanderen ontdekte hij al in 2022 met een tiende plek.

Verder liggen de Bretagne Classic en de Grand Prix de Québec enorm in zijn straatje, maar kwam hij in de Canadese vrijdagskoers tot nu toe nog niet verder dan een zevende plek.

Jagen op Olympisch goud en de wereldtitel tijdrijden als ultiem doel

Qua kampioenschappen ontbreken er eveneens nog wat unieke overwinningen. Te beginnen met de Olympische Spelen, waar de Sloveen tot dusver alleen brons won bij de wegrit in 2021. In Parijs was hij er niet bij en een Olympische tijdrit reed hij überhaupt nog nooit.

Op kampioenschappen won hij al wel wegritten, maar wereldkampioen of Europees kampioen tijdrijden werd hij nog niet. Zijn vierde plek op het WK tegen de klok in Rwanda in 2025 is tot nu toe zijn beste resultaat. Aan het EK tijdrijden deed hij bovendien pas één keer mee in 2021, waar hij genoegen moest nemen met een twaalfde plaats.