:max_bytes(100000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F06%2F8xsPuKtf0bmlNt1782637200.jpg "UCI-baas David Lappartient en wereldkampioen Tadej Pogacar.")
David Lappartient schoof onlangs digitaal aan bij een bijeenkomst van Warner Bros. Discovery om vooruit te blikken op de naderende Tour de France. De voorzitter van de UCI strooide rijkelijk met opvallende uitspraken over de toekomst van het wielrennen. Van een salarisplafond voor de rijke topploegen tot meer zendtijd voor het vrouwenwielrennen, het kwam allemaal voorbij. Toch was er één specifiek plan voor de Ronde van Frankrijk dat direct de wenkbrauwen deed fronsen.
Veiligheid prediken maar tegelijkertijd spektakel eisen
De Franse wielerbaas stelde de vraag of het anno 2026 nog wel zin heeft om vast te houden aan 22 of 23 ploegen van acht renners. Volgens hem kunnen oppermachtige formaties de koers nu te makkelijk controleren. Lappartient opperde daarom het idee om in de toekomst 25 ploegen van slechts zes renners naar de Tour te sturen.
"Een dergelijke wijziging zou de wedstrijden minder controleerbaar, onvoorspelbaarder en beslist spectaculairder maken", liet hij optekenen. Op papier klinkt het misschien als een nobel streven om de dominantie van teams als UAE Team Emirates of Visma | Lease a Bike te doorbreken.
Waarom 25 wielerploegen een garantie is voor valpartijen
Wanneer je er even nuchter over nadenkt, zie je direct dat dit in de praktijk een levensgevaarlijk recept is. Beeld je eens in hoe de laatste tien kilometer van een vlakke etappe eruitziet met 25 verschillende formaties. Dat zijn minstens 25 kopmannen (sprinters of klassementsrenners) die vooraan gehouden of afgezet moeten worden. Dat is vragen om problemen.
De rekensom van Lappartient klopt van geen kanten
Met meer teams in de koers krijg je onherroepelijk te maken met meer verschillende treintjes en botsende belangen. Waar momenteel de sterkste blokken de rust nog weleens kunnen bewaren door strak op kop te rijden, creëer je met 25 kleinere eilandjes een totale anarchie op de weg.
Fysiek is er gewoon geen ruimte op een gemiddelde Franse rotonde om zoveel verschillende treintjes naast elkaar te laten rijden. Het peloton is gebaat bij overzicht en structuur om heelhuids de finishlijn te halen. Daarom zie je vaak in de tweede Tourhelft veel minder massale valpartijen dan in de eerste dagen. Dan zijn de verhoudingen namelijk duidelijk.
Tegenstrijdig beleid rondom gevaarlijke finales
Het meest ironische aan het voorstel van de UCI-baas is de timing en de context. Eerder in hetzelfde gesprek klopte hij zichzelf nog op de borst over de harde aanpak van onveilige situaties. Organisatoren van de Giro d'Italia kregen forse boetes voor een gevaarlijke bocht in de finale.
De wielerbond eist terecht dat parcoursbouwers op elk doemscenario anticiperen. Als je de organisatoren straft voor onveiligheid, is het natuurlijk volslagen onlogisch om tegelijkertijd zelf aan te sturen op meer nervositeit in het peloton. Uiteindelijk moet de sport draaien om de prestaties van de renners en niet om wie de massale valpartijen beste weet te ontwijken.