Onze Tour-analist Adrie van der Poel hekelt Belgische publieke opinie over Evenepoel en Van Aert: 'Dit verdienen ze niet'

Adrie van der Poel schuift deze zomer dagelijks aan bij Wieler Revue om de etappes van de Tour de France na te beschouwen in zijn fonkelnieuwe rubriek Adrie's Analyse. Als vader en oud-renner kijkt hij met een unieke blik naar het peloton.

Voordat hij straks elke dag de koers induikt, warmen we op met exclusieve fragmenten uit het grote interview in onze recente Tourspecial. Daarin nam hij het fel op voor de Belgische smaakmakers Wout van Aert en Remco Evenepoel. De druk op Evenepoel is na de gedwongen afwezigheid van de geblesseerde Van Aert immers groter dan ooit.

Hard oordeel over de critici

"Evenepoel en Van Aert hebben een palmares waar de meeste renners alleen maar van kunnen dromen", stelt Adrie direct. Toch ziet hij met lede ogen aan hoe snel de publieke opinie in België kan omslaan bij een mindere uitslag. "Als ze twee weken minder zijn, dan wordt er van alles gezocht wat ze fout gedaan hebben."

Dat gaat er bij de kersverse analist niet in. Hij vindt dat de prestaties van dit soort absolute toppers veel te snel als vanzelfsprekend worden beschouwd. "Dat verdienen ze absoluut niet", voegt hij daar resoluut aan toe. Volgens hem worden de verwachtingen rondom deze renners vaak onrealistische hoog gespannen, waarna de teleurstelling omslaat in oneerlijke en paniekerige analyses.

Voordeel van een Nederlands paspoort

Volgens Adrie is het contrast in benadering tussen de twee buurlanden opvallend groot. Hij merkt op dat zijn zoon Mathieu in dat opzicht in een rustiger vaarwater opereert dan zijn Belgische collega's, die bij elke trap op de pedalen onder een vergrootglas liggen.

"Het scheelt denk ik wel dat hij een Nederlands paspoort heeft." De druk om te presteren is in Nederland uiteraard ook gigantisch, maar de constante en genadeloze stroom aan kritiek blijft na een verloren koers toch net iets vaker achterwege.

Complexe belangen in het peloton

Naar het einde van het interview toe wordt Adrie steeds scherper op de mensen die vanaf de bank het tactische plan van renners menen te kunnen kraken. Wat de buitenwacht volgens hem het meeste onderschat, is de enorme complexiteit van een grote wielerronde. Critici vergeten vaak dat de koers geen overzichtelijk potje sport is.

"Het is geen voetbal", legt hij stellig uit. "Het is niet A tegen B. Er zijn twintig ploegen met allemaal hun eigen belangen." Waar de ene ploeg rijdt om de gele trui te verdedigen, heeft een andere ploeg de pijlen volledig gericht op een sprintetappe of vroege ontsnapping. "Iedere ploeg heeft zijn doel", voegt hij toe. Dat maakt het koersverloop onvoorspelbaar en verklaart waarom renners beslissingen nemen die op televisie soms volstrekt onlogisch lijken.

Bewuste keuzes en keiharde risico's

Dat tactische steekspel komt ook nadrukkelijk naar voren als hij kijkt naar de verschillende keuzes van de toppers. Zo vergelijkt hij het sprintwerk van de afwezige Van Aert met dat van Mathieu. "Wout sprint ook mee in massasprints en tussensprints", analyseert Adrie. "Mathieu doet dat niet meer."

Volgens hem is dat een zeer bewuste afweging om energie te sparen in het moderne, moordende peloton. "Dan denkt hij: waarom zou ik risico nemen tegen jongens als Milan? Dan spaar ik liever energie om twee dagen later mijn eigen rit te proberen winnen."

Desondanks geniet Adrie enorm van de pure klasse van de concurrentie die zulke risico's wel neemt of het klassement domineert. Met name over Tadej Pogacar is hij luid en duidelijk: "Wat hij doet, is superknap."