Onze Tour-analist Adrie van der Poel kritisch op kortere etappes van nu: 'Wij zaten 7,5 uur op de fiets'

Adrie van der Poel schuift deze zomer dagelijks aan bij Wieler Revue om de etappes van de Tour de France na te beschouwen in zijn fonkelnieuwe rubriek Adrie's Analyse. Als vader en oud-renner kijkt hij met een unieke blik naar het peloton.

Voordat hij straks elke dag de koers induikt, warmen we op met exclusieve fragmenten uit het grote interview in onze recente Tourspecial. Daarin keek hij niet alleen naar zijn zoon Mathieu en de favorieten voor het geel, maar legde hij ook het parcours van vroeger naast dat van nu. En daar heeft hij een uitgesproken mening over.

Afzien in de tijden van weleer

Als oud-prof heeft Adrie zelf tien keer de Tour de France gereden. Hij weet als geen ander hoe het is om wekenlang af te zien in het Franse hooggebergte. Toch kijkt hij soms met verbazing naar de afstanden die het huidige peloton voorgeschoteld krijgt. Het baart onze kersverse analist zorgen dat de organisatie steeds vaker kiest voor kortere en explosievere bergetappes.

"Er zijn bijna geen ritten meer van boven de tweehonderd kilometer", constateert hij scherp in het magazine. Voor hem is dat een gemiste kans, omdat een lange uitputtingsslag een heel andere dynamiek in de koers brengt. "Korte ritten bevoordelen lichte renners. Het is niet hetzelfde of je na 140 kilometer een klim oprijdt of na 250 kilometer."

Urenlang ploeteren over de cols

Wanneer hij terugdenkt aan zijn eigen gloriedagen, somt hij moeiteloos de legendarische ritten op die toen de standaard waren. Als je dacht dat de renners van nu het zwaar hebben, dan schetst Adrie graag een ander beeld voor je.

"Wij reden ritten van 240 kilometer over de Glandon, Madeleine, Aravis, Colombière, Joux Plane", lepelt hij vlot op uit zijn geheugen. "Zeven en een half uur op de fiets." Volgens Adrie is juist die genadeloze uitputting wat de Franse rittenkoers zo uniek maakt. "Een Tour de France moet een mix zijn. Kasseien mogen er ook best inzitten. Dat is dan jammer voor de klimmertjes."

Neutralisatie als anticlimax voor fans

Naast de lengte van de etappes heeft Adrie ook een duidelijke opvatting over de toenemende roep om veiligheid en de bijbehorende maatregelen, zoals het vroegtijdig bevriezen van de tijd. Hoewel hij absoluut voorstander is van een veilige koers, vindt hij dat de uitvoering soms volledig doorslaat ten koste van de pure topsport.

Hij haalt daarbij de laatste etappe van een eerdere editie aan als pijnlijk dieptepunt. "Vorig jaar vond ik die laatste rit in Parijs een anticlimax", vertelt hij eerlijk. "Op vijftig kilometer van de finish wordt de tijd opgenomen en nummer twee komt op een kwartier binnen." Dat soort constructies vallen volgens hem nauwelijks nog uit te leggen aan de wielerliefhebber op de bank. "Hoe leg je dat aan normale mensen uit? Maar dan moet je consequent zijn. Een bergrit in de regen is ook gevaarlijk."

Eerlijke dagelijkse blik op het peloton

Met deze kritische maar altijd goed doordachte opvattingen bewijst Adrie direct waarom we hem hebben aangetrokken als onze vaste volger. Hij draait niet om de hete brij heen en benoemt de zaken zoals ze zijn, of het nu gaat om de tactiek van zijn zoon, de prestaties van topfavorieten of het parcours zelf. Je leest zijn ongezouten bevindingen de komende weken iedere dag op onze website.