Snelcursus Tour de France voor beginners: val deze zomer niet door de mand bij de koffieautomaat

Het is juli, wat betekent dat half Nederland dat normaal gesproken nog geen fietspomp kan vasthouden, nu plotseling wél (een beetje) in wielrennen geïnteresseerd is. Zit je maandagochtend bij de koffieautomaat en heb je geen idee waarom die mannen in het geel, groen of met rode stippen rijden?

Geen paniek. Met deze spoedcursus praat je binnen vijf minuten mee alsof je zelf de Alpe d'Huez (een bekende wielerberg in Frankrijk...) hebt bedwongen.

Geen clowns maar felbegeerde truien

Het peloton is een rijdend circus, maar die opvallende shirtjes zijn er niet voor de grap. Tijdens de Tour de France draait alles om de legendarische gele trui. Die is simpelweg voor de man die tot dan toe het snelst de totale afstand heeft afgelegd.

Voor de mannen die niet kunnen klimmen maar wel angstaanjagend snel kunnen sprinten is er de groene trui. De bolletjestrui, die eruitziet alsof de renner een clownspak heeft gestolen, is juist voor de beste klimmer.

En mocht je iemand in een wit shirt met regenboogstrepen zien rijden: dat is geen politiek statement, maar de regerend wereldkampioen Tadej Pogačar - al is de kans groot dat hij in het geel rijdt, want deze Sloveen is de grote favoriet.

Het nut van een schijnbaar kansloze vlucht

Soms zie je tijdens een vlakke etappe een plukje renners dat wel vijf minuten voorsprong krijgt. De gemiddelde leek springt direct op van de bank en denkt dat de winnaar bekend is. De gelouterde wielerfan weet wel beter en draait zich nog eens lekker om.

Dit is namelijk het uitgelezen moment voor het heilige koersdutje. In het peloton rijden de renners lekker beschut uit de wind, waardoor ze nauwelijks energie verbruiken. De sprintersploegen rekenen simpelweg uit wanneer ze de gaskraan moeten opendraaien om de vluchters vlak voor de finishstreep in de kraag te vatten.

Waarom Mathieu van der Poel de Tour nooit zal winnen

In de wandelgangen hoor je ongetwijfeld de naam van Mathieu van der Poel vallen als een van de beste wielrenners ter wereld. Toch zal hij de Tour de France nooit winnen. Dat ligt niet aan zijn motivatie, maar aan de wetten van de zwaartekracht.

Wielrennen in de bergen is een onverbiddelijke rekensom van het aantal geleverde watts per kilo lichaamsgewicht. Klimmers zijn vederlichte mannetjes die bijna door de wind worden weggeblazen. Een krachtpatser als Van der Poel weegt 75 kilo. Dat is fantastisch op de kasseien, maar in de Alpen moet je die kilo's wel allemaal mee omhoog zeulen. Van der Poel doet mee om etappes te winnen.

Knechten en de kunst van het bidonnen halen

Wielrennen is een individuele sport die je alleen kunt winnen als team. Zonder ploeggenoten ben je nergens. Een kopman heeft een heel leger aan minder getalenteerde wielrenners, ook wel knechten genoemd, om zich heen.

Deze mannen doen het vuile werk. Ze rijden de hele dag met hun neus in de wind zodat de kopman energie spaart, halen liters water en sportdrank bij de ploegleiderswagen en geven desnoods hun eigen fiets af bij materiaalpech. Wielrennen is een individuele teamsport.

Waaiers en de ongeschreven erecode

Als het waait op het Franse platteland of aan de kust, moet je direct alle ramen en deuren sluiten en je blik op de buis richten. Dit is het moment voor waaiers - het gaat op de kant, zoals dat in jargon heet.

Dat wil zeggen renners gaan dan schuin achter elkaar rijden om zich te beschermen tegen de zijwind (windt iets schuin van voren is het beste). Voor wie niet oplet, is er op een gegeven moment geen ruimte meer op de weg - die komt op de kant dus - en wordt er onbarmhartig afgepierd.

Daarnaast kent het peloton een bijna religieuze erecode. Je valt de leider in de wedstrijd niet aan als hij moet stoppen voor een lekke band of een lullige valpartij. En als het hele peloton besluit om gezamenlijk in de berm te gaan plassen, dan wordt er absoluut niet gedemarreerd.

Zo kijk je de koers als een snob

Nu je de theorie kent, is de praktische uitvoering minstens zo belangrijk. Wielrennen kijk je als echte fijnproever bij onze zuiderburen op Sporza. De commentatoren daar hebben net wat meer verstand van de koers en praten met een heerlijk poëtisch accent. Je zegt dan dat je natuurlijk kijkt 'op de Belg'.

Trek daarnaast een comfortabele joggingbroek aan, want de ritten duren lang. Leg een kussen binnen handbereik voor het eerdergenoemde koersdutje zodra de helikoptergeluiden op de achtergrond monotoon beginnen te zoemen. Je bent er helemaal klaar voor.