Het bizarre klimrecord van Pogacar op de Tourmalet verklaard zonder doping

Iedereen die donderdag naar de Tour de France keek, zag iets wat eigenlijk niet kon. Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard vlogen in een moordend tempo de Col du Tourmalet op en verpulverden het klimrecord uit 2023. Pogacar was maar liefst twee minuten en twintig seconden sneller, maar ook Vingegaard ging dus flink sneller. Op sociale media en aan de toog van het plaatselijke café valt al snel het D-woord.

Het is een logische reflex in het wielrennen na de donkere decennia, maar de realiteit is tegenwoordig een stuk genuanceerder. De sport is in sneltreinvaart geprofessionaliseerd.

Bekijk ook

Dumoulin snapt argwaan in Nederland: 'We proberen een Messi te verklaren, maar we begrijpen het gewoon niet' | Wieler Revue

Meer koolhydraten dan je maag aankan

Vroeger dacht het peloton dat zestig gram koolhydraten per uur de absolute fysiologische limiet was. Tegenwoordig werken de mannen van de klassementsploegen met 'gemak' honderdtwintig gram per uur naar binnen.

Dit doen ze door slimme gels en dranken die verschillende soorten suikers combineren, wat de opname in het bloed versnelt. Het resultaat is dat een renner aan de voet van een Pyreneeënreus arriveert met een volle brandstoftank, in plaats van een lichaam dat al uren op de reserves teert. Dat gigantische verschil in energie betaalt zich direct uit op een klim van zeventien kilometer.

De onverwachte rol van aerodynamica bergop

We denken bij de strijd tegen de wind vaak uitsluitend aan tijdritten en massasprints. Toch speelt de luchtweerstand tegenwoordig een enorme rol op de steile cols.

Omdat de records op de Tourmalet sneuvelen bij gemiddelde snelheden die ver boven de twintig kilometer per uur liggen, is elke bespaarde watt cruciaal. Nauwsluitende kleding, perfect geteste helmen en fietsen die in de windtunnel zijn geperfectioneerd, zorgen voor een onzichtbare duw in de rug. Je snijdt domweg sneller door de wind, ook als het steil omhoog gaat.

Knechten leveren ongekend beulswerk

Een toptijd zet je zelden helemaal alleen neer. Waar kopmannen in het verleden vaker geïsoleerd raakten en man tegen man vochten, kunnen ze nu veel langer schuilen in het wiel van een ijzersterke ploegmaat.

Op de flanken zagen we donderdag hoe mannen als Adam Yates en Isaac Del Toro het tempo genadeloos hoog hielden. Uit de wind rijden bij een knecht scheelt een aanzienlijk percentage aan inspanning. Pas in de allerlaatste kilometers ontbond de Sloveense wereldkampioen zijn duivels voor de ultieme versnelling.

Datagedreven tot op de millimeter

Gevoel is goeddeels verleden tijd in het moderne wielrennen, want alles wordt gemeten en geanalyseerd. Door het constante gebruik van vermogensmeters weten de absolute toppers exact hoe lang ze een bepaalde inspanning kunnen volhouden zonder op te blazen. T

el daar de berekende bandenspanning, lagere rolweerstand en eindeloze hoogtestages bij op. De hedendaagse klassementsrenner is een perfect afgestelde atleet. De prestatie is buitenaards en roept vragen op, maar is (hopelijk) vooral het resultaat van een ongekende wetenschappelijke revolutie in de sport, die nog steeds doorgaat.