Analyse | Pogacar kan er niets aan doen: Tourbaas heeft koerskennis van een doelpaal

Na de mokerslag op de flanken van de Tourmalet en de kilometers daarna, was de teneur duidelijk: de Tour is saai en al beslist. De vingers wezen massaal naar die ene Sloveen. Maar wie goed keek, zag niet alleen een bovennatuurlijk fenomeen, maar vooral een perfect uitgevoerd plan, gefaciliteerd door een organisatie die de eigen koers niet lijkt te begrijpen.

Het verschil werd eerst gemaakt in het hoofd

Laten we de feiten eens op een rij zetten. Ja, het verschil aan de finish was met ruim tweeënhalve minuut immens. Maar het fysieke verschil tussen Pogacar en Vingegaard op de Tourmalet was veel kleiner. Op de top bedroeg het gat slechts een halve minuut. Een gat dat ontstond nadat Vingegaard een mentale tik kreeg omdat hij eerst moest passen door het lanceerwerk van Isaac del Toro en daarna het gat naar Pogacar nét niet dicht kreeg. Voeg daarbij de waarschijnlijke materiaalfout bij Visma, waardoor Vingegaard met een minder efficiënt verzet reed, en je hebt een renner wiens hoofd vol zit met negatieve gedachtes.

Bekijk ook

Dekker en Ten Dam zien Vingegaard minuscuul foutje maken op Tourmalet: 'Dan is hij even écht wielrenner' | Wieler Revue

In de finale na de Tourmalet kon Pogacar zijn grote motor aanzwengelen, een wapen dat Vingegaard simpelweg niet bezit. Het oplopende verschil was geen magie, het was logica. En bovendien erg slim gespeeld van de ploeg: Pogacar haalt op deze manier het maximale uit het fysieke verschil.

De naïviteit van de Tourorganisatie is stuitend

En hier komen we bij de kern van het probleem. Dit scenario was niet alleen logisch, het was door de Tourorganisatie op een presenteerblaadje aangereikt. Tourbaas Christian Prudhomme riep trots dat hij een ‘eenvoudiger’ parcours wilde om de spanning te bewaren. Daarmee bewijst de eigenwijze Fransman de koerskennis van een doelpaal te hebben.

Dit was geen bergetappe, dit was de Ronde van Lombardije in juli. Een loodzware scherprechter ver in de finale, gevolgd door een lang stuk waar een allrounder als Pogacar zijn voorsprong kan uitdiepen. Als wij dit al van mijlenver zien aankomen, waarom de ontwerpers van de grootste wielerwedstrijd ter wereld dan niet? Tel daarbij op dat het rittenschema met maar één zware bergrit voor de rustdag de ploeg van UAE de kans geeft om één dag vol ‘all-in’ te gaan, en de naïviteit is compleet.

Waarom klapten we voor Froome en zuchten we nu bij Pogacar?

En dan de reactie van het publiek. Waarom schreeuwt iedereen moord en brand? Het tactische plan van UAE is al jaren hetzelfde: de koers zo zwaar mogelijk maken, knechten laten exploderen in een lead-out en dan de genadeklap uitdelen. De bedoeling hiervan is om de organisatie achter Pogacar te vernietigen, zodat er geen georganiseerde jacht kan ontstaan.

We zagen het gebeuren en toch zijn we verbaasd. Sterker nog, we zijn hypocriet. Weet je nog, de Giro van 2018? Chris Froome, de man die de Tour jarenlang in een saaie wurggreep hield met zijn controletrein, viel aan op de Finestre en won op een fenomenale manier met een lange solo. Tom Dumoulin verloor daardoor de Giro, maar desondanks klapten we in onze handen. Nu Pogacar zijn wedstrijden keer op keer zo wint, noemen we het saai. Gekke mensen, wielervolgers.

De conclusie is geen verrassing, maar een spiegel

Nee, ook ik denk niet dat Vingegaard de Tour nog wint. Maar het niveauverschil is lang niet zo groot als de uitslag doet vermoeden. Het is de perfecte uitvoering van een voorspelbare tactiek, op een parcours dat daarvoor gemaakt lijkt. De verontwaardiging zegt meer over onze eigen onlogische verwachtingen en hypocriete reacties dan over de dominantie van Pogacar. Hij kan er niets aan doen.

Bekijk ook

Dumoulin snapt argwaan in Nederland: 'We proberen een Messi te verklaren, maar we begrijpen het gewoon niet' | Wieler Revue