Asfalt-safari: Ik ontdekte waarom bakfietsmoeders tijdens koetsierdienst niet op hun telefoon zitten

Wij wielrenners maken van alles mee onderweg: van verrassende bezienswaardigheden tot hachelijke verkeerssituaties en bijzondere ontmoetingen. In de rubriek ‘Asfalt-safari’ nemen we je mee in de avonturen van onze redactieleden, met deze week een duik in de wondere wereld van de bakfiets.

Een onbekend straatbeeld om half negen

Als avondmens is er weinig erger dan een verplichte, vroege ochtendrit. Maar het leven van een jonge vader en online redacteur laat zich niet altijd plannen, dus stapte ik onlangs iets voor half negen op de fiets. Ik verwachtte het bekende straatbeeld vol e-bike-stellen en mede-wielrenners, maar het fietspad was overgenomen door een kudde bakfietsen.

De scholen waren net begonnen, dus de meeste slagschepen waren leeg. Geen kinderen erin, alleen een ouder wiens koetsierdienst erop zat. Het viel me op dat de meeste vaders gewoon fietsten, maar dat een schrikbarend groot deel van de moeders op hun telefoon zat te turen. Sommigen hadden zelfs een speciale houder op het stuur gemonteerd, een openlijke schuldbekentenis aan de eigen telefoonverslaving.

Over gemakzucht, pronkzucht en opvoeding

Ik moet toegeven, ik ben totaal niet gecharmeerd van die lompe bakfietsen. Het idee dat kinderen die prima zelf kunnen voortbewegen worden rondgereden in een koets past niet helemaal in mijn beeld van opvoeden. Het lijkt een symbool voor een generatie die gemak boven inspanning stelt.

Daarnaast is het onmiskenbaar een statussymbool, een manier om te pronken bij hippe generatiegenoten. Maar goed, ieder zijn pakkie-an. Wat me echt stoort, is het veiligheidsaspect. Die lompe apparaten lijken onmogelijk volledig onder controle te houden, zeker als de aandacht bij een schermpje is.

De schokkende waarheid achter het schermpje

Ik dacht altijd dat moeders alleen op hun telefoon zaten als de bak leeg was, uit een soort verantwoordelijkheidsgevoel voor hun nageslacht. Een eerdere fietservaring leerde mij echter de pijnlijke waarheid. Op een winderige dag haalde ik met veel moeite een bakfietsmoeder in die een brug op reed. Ik belde netjes, maar kreeg geen reactie.

Bij een tweede, luidere bel schrok de moeder hevig. Wat bleek? Haar dochter, een meisje van een jaar of zeven dat makkelijk zelf had kunnen fietsen, zat in de bak met moeders telefoon in haar handen, verdiept in een filmpje. De reden dat moeder niet op haar telefoon keek, was omdat haar dochter die al had gekaapt.

Een telefoon als digitale fopspeen

Het gebrek aan telefoongebruik was geen teken van verantwoordelijkheid, maar het gevolg van een digitale fopspeen. En als er één ding nog erger is dan kinderen die zelf kunnen fietsen vervoeren in een bakfiets, dan is het diezelfde kinderen een telefoon in de handen duwen om ze stil te houden. Ik snap dat het makkelijk is, want dan zeuren ze even niet. Maar dan had je maar wat vaker ‘nee’ moeten zeggen toen ze nog in de fabrieksinstellingen stonden.