Mathieu van der Poel had eindelijk weer de benen en reed perfecte rit: 'De eerste dagen had ik zelfs moeite met de vlakkere etappes'

Het was een dag waarop alles leek te kloppen. Na een moeizame start van de Tour de France, waarin Mathieu van der Poel naar eigen zeggen worstelde om op gang te komen, was het in de loodzware heuvelrit naar Ussel raak. De Nederlander toonde zich de hele dag uitzonderlijk strijdlustig en bekroonde een masterclass koersen met een fenomenale sprint. Na afloop was de ontlading groot, maar de analyse zoals altijd nuchter en eerlijk.

“Het was een superzware dag. De start van de Tour was niet goed voor onze ploeg. Maar ik denk dat we zoals altijd kalm zijn gebleven”, aldus Van der Poel direct na afloop. “We hebben hier een hele fijne groep en zijn erin blijven geloven dat het zou omslaan. Misschien niet vandaag, misschien in de tweede week, misschien in de derde week... Maar het is echt heerlijk om met een overwinning op zak naar de eerste rustdag te gaan.”

Bekijk ook

🎥 Fenomenale Mathieu van der Poel rekent af met hitte, hoogtemeters en kwaadaardig peloton en wint in Ussel | Wieler Revue

De benen voelden eindelijk weer goed

Voor de camera was Van der Poel eerlijk over zijn fysieke gesteldheid in de openingsweek. De hitte en de zware etappes hadden er flink ingehakt, waardoor hij zelfs op de ogenschijnlijk makkelijkere dagen moeite had. Dat het vandaag zoveel beter ging, was dan ook een enorme opluchting.

“Het ging vandaag zeker beter dan de eerste paar dagen. Toen was ik echt aan het afzien en had ik zelfs moeite om te herstellen van de vlakkere etappes”, gaf hij toe. “De afgelopen twee dagen voelde ik me al iets beter. Dat waren natuurlijk wel wat makkelijkere ritten, maar vandaag had ik eindelijk weer de benen om er vol voor te gaan.”

Vechten tegen vreselijke wegen en tegenwind

Dat hij de benen had, betekende niet dat de overwinning hem kwam aanwaaien. De kopgroep kreeg nauwelijks ruimte van het peloton. De mannen van Tadej Pogacar hielden de druk er vol op, waardoor er constant gevochten moest worden voor elke seconde voorsprong. Een tactisch steekspel was onmogelijk; het was pure overlevingsdrang.

“Ik wist het zo net nog niet. Ik had al veel energie verbruikt om de kopgroep in leven te houden”, analyseerde Van der Poel de zenuwslopende finale. “De wegen waren ook vreselijk voor een ontsnapping, met de hele dag tegenwind. Maar we hebben er echt voor gevochten en ik ben ontzettend blij dat ik het kon afmaken.”

Een eendaags festival met een gouden randje

Met zijn kenmerkende nuchterheid en een brede lach temperde hij direct de hooggespannen verwachtingen voor de komende weken. Of deze topvorm een blijvertje is, zal moeten blijken. Maar de manier waarop hij de sprint aanging, vanuit koppositie, en Tom Pidcock geen schijn van kans gaf, belooft veel goeds. De opluchting en de pure vreugde overheersten. “Misschien was dit wel een eendaags festival, maar... het was in elk geval een mooie", besloot hij lachend.