Tour de France 2026

Dumoulin analyseert 'waanzinnige' Van der Poel: 'Dat snuifje met die bovenlip: dan weet je dat hij goed is'

Tom Dumoulin analyseerde de overwinning van Mathieu van der Poel niet als een koele analyticus, maar als een pure liefhebber die zichtbaar genoot. Voor de oud-toprenner was er tijdens de koers één allesverklarend moment waarop hij al wist dat het raak zou zijn.

Leon Janssen
2 minuten
Tom Dumoulin Tom Dumoulin
Mathieu van der Poel Mathieu van der Poel
Het snuifje van Mathieu van der Poel

Aan tafel bij De Avondetappe was Dumoulin lyrisch over de prestatie van de 31-jarige Nederlander. “Ik heb er echt van genoten vandaag. Het was zo waanzinnig goed. Dan streelt ie de pedalen en speelt ie met het peloton. Dan lijkt hij te kunnen doen wat hij wil”, zo begon hij zijn lofzang.

Volgens de Limburger was het een rit die op het randje was voor Van der Poel. “Het was eigenlijk een rit die ik vooraf had bestempeld als 'net wel' of 'net niet' voor Mathieu. Maar als hij goed is, en hij was goed, dan kan hij dit soort ritten bijna makkelijk aan.”

Een meester in timing, geen krachtpatser

Waar presentatrice Dione de Graaff zich afvroeg of Van der Poel niet te veel met zijn krachten smeet in de openingsfase, zag Dumoulin juist een teken van pure klasse en koersintelligentie. “Nee, je moet mee zijn in een rit als vandaag. Je moet het goed timen. En hij heeft heel veel gevoel voor het kiezen van het goede moment.”

Het ‘Mathieu van der Poel-snuifje’

Toch was het een ander, veel subtieler detail dat Dumoulin deed opveren. “Je ziet aan Mathieu van der Poel wanneer hij goed is. Dat beeld van dat snuifje, dat vind ik zo mooi”, vertelde hij met een grote glimlach. “Dat is het Mathieu van der Poel-snuifje, met de bovenlip omhoog zo. Dan weet je gewoon: oké, Mathieu is goed! En vanaf dat moment wist ik: hij gaat finale rijden.”

De dubbele knock-out in de finale

Vanaf het moment dat hij ‘het snuifje’ had gespot, ver voor de finish, wist Dumoulin dat de concurrentie een loodzware kluif zou krijgen. De manier waarop Van der Poel de finale vervolgens naar zijn hand zette, was de ultieme bevestiging. Hij was niet alleen de beste sprinter van de kopgroep, maar deelde op de laatste beklimming al een keiharde tik uit.

“Uiteindelijk maakt hij het waanzinnig af", besluit Dumoulin. "Pidcock werd op het klimmetje al eraf gereden. Dan weet je al dat de kaarten goed liggen voor Mathieu, maar op de top wisten we natuurlijk nog niet of ze het gingen halen.” Dat bleek gelukkig het geval, met een indrukwekkende afloop.