Tour Ergernissen | Absurditeit van de Tour-rustdag: 'Gutteguttegut, negen dagen gefietst en nu al rust' (en wij maar doorzwoegen)

Vandaag is het rustdag in de Tour de France. Rustdag! Wat is dat nou weer voor onzin? Het lijken de voetballers op het WK wel met hun 'hydration breaks'. Sterker nog, dit is een hydration break van een hele dag, terwijl de renners de dagen ervoor, heerlijk in het zonnetje door Frankrijk rijdend, al meer bidonnen met water erdoorheen jaagden dan er in het IJsselmeer passen.

Een beetje overdreven dus, zo’n rustdag. Het gaat er in de Tour toch om zo snel mogelijk in Parijs te zijn? Nou, dan lijkt een dag niet fietsen me tactisch heel dom. Alsof een gezin bepakt en bezakt met de sleurhut achter de auto een hele dag in een stadspark in Luik gaat staan, omdat de Opel Kadett de eerste kilometers succesvol heeft afgelegd.

Comfortabele zemen en luxe volgauto's

Het is typisch dat verwende gedrag dat wielrenners wel vaker tentoonspreiden. Ik ga 364 dagen per jaar naar bed om te slapen; je denkt toch niet dat ik dan de 365ste een rustdag neem? Nee, ik zet gewoon door en slaap ook de 365ste weer.

Maar de heren wielrenners vinden het na negen dagen – en nogmaals: ze reden ook nog eens heerlijk in het zonnetje – tijd om op hun luie reet te zitten. Alsof ze dat die andere dagen al niet deden, met ook nog eens een heerlijk comfortabele zeem onder de bibs.

Bovendien hoeven ze ook alleen maar te fietsen hè. De rest is allemaal voor ze geregeld. De kok kookt een maaltje, de mecaniciens poetsen de fietsen en er rijden nota bene de hele dag auto's achter ze aan om ze op hun wenken te bedienen.

Tekst gaat door onder de luierende Mathieu van der Poel

De zware taak van de kantoorklerk

En dan zit het er na een 'werkdag' van een uur of vier alweer op. Werkdag staat hier bewust tussen aanhalingstekens, want de bediening van een fietscomputer valt natuurlijk nauwelijks als zodanig te kwalificeren als je het vergelijkt met de ingewikkelde Excel-sheets die wij kantoorklerken dagelijks voor onze voeten geworpen krijgen.

Voor ons, de koersliefhebbers, duurt een werkdag gewoon minstens acht uur. En dan moeten we het vanachter ons bureau ook nog eens zien te managen om de livestream in de gaten te houden én de boel live te analyseren met collega's die ook van wielrennen houden. Monnikenwerk!

Hebben we wel de mazzel om thuis op de bank te kunnen kijken, dan is het alsnog geen pretje. Naar de koelkast lopen voor bier, de lunch, ervoor zorgen dat de televisie goed werkt... Niemand die dat voor ons regelt. En dan krijgen we nu deze loodzware, koersloze maandag er ook nog eens bij omdat de heren wielrenners zo nodig moeten uitrusten. Bah!

André van den Ende deelt tijdens de Tour de France zijn grootste ergernissen, over renners, commentatoren, Frankrijk, noem maar op.