Column | Denken we nu echt dat Jonas Vingegaard wakker ligt van Remco Evenepoel?

De vechtlust die Remco Evenepoel liet zien in de finale van de tiende etappe was werkelijk fenomenaal. Hij knokte zich knap terug na een lastig moment en sleepte er op indrukwekkende wijze een tweede plek uit. Dat was een prachtig staaltje doorzettingsvermogen waarvoor hij alle lof verdient. Je kunt niet anders dan applaudisseren voor de grinta van de jonge Belg. Maar laten we alsjeblieft oppassen dat we niet massaal meelopen in de Belgische fanfare.

De pijnlijke realiteit van de Tourmalet voor de Belgische hoop

Want hoe mooi die comeback in het Centraal Massief ook was, we moeten niet vergeten dat hij uit het wiel werd gereden. En nog belangrijker wat er op de Tourmalet gebeurde. Daar moest Evenepoel als een van de eerste serieuze klassementsmannen de rol lossen. Op de top lag hij al bijna anderhalve minuut achter op Jonas Vingegaard en zelfs twee minuten op Tadej Pogacar.

Toch hoorde je commentatoren roepen dat Vingegaard op de Col de Font de Cère op kop sleurde om Evenepoel verder op achterstand te rijden. Klinkklare onzin. Alsof een man die (tegen beter weten in wellicht) vecht voor zijn kansen op de Tourwinst bezig is met de minste pure klimmer uit de top tien. Vingegaard en Evenepoel spelen momenteel in een andere competitie.

Scorebordjournalistiek verbloemt ware verhoudingen

Het is stuitend om te zien hoe snel de media iemand tot 'morele winnaar' dopen. Schoolvoorbeeld van scorebordjournalistiek. Laten we namelijk niet vergeten dat Florian Lipowitz op de Tourmalet in een groep vóór zijn ploegmaat over de top kwam. En dat Evenepoels frustratie na afloop misschien wel net zo veel over dat feit ging dan het niet krijgen van een lead-out. Dat de Duitser in de rit naar Le Lioran zijn ploegmaat in moeilijkheden bracht, toont aan dat hij bergop meer overschot had. Nog meer harde feiten die in alle ronkende euforie voor het gemak even onder het tapijt worden geveegd.

Desondanks stijgt het blinde geloof richting het weekend, maar het beste Evenepoel-terrein is nu geweest (op de tijdrit na natuurlijk). De komende bergritten zijn veel minder zijn terrein en eindigen op een zware klim. Geen Evenepoel-stukken in de finale om terug te keren. Als de machtsverhoudingen straks hetzelfde zijn als op de Tourmalet - en er is geen reden om daaraan te twijfelen - kan hij onmogelijk aanhaken bij renners als Paul Seixas en ploegmaat Lipowitz, laat staan bij Vingegaard.

Realisme siert de klassementsrenner meer dan de blinde waan

Gelukkig is de hoofdrolspeler zelf een stuk helderder van geest dan het journaille. Hij zag zichzelf in Le Lioran helemaal niet als de beste van de achtervolgers. Hij erkende direct en eerlijk dat ze simpelweg met een groepje van zes man in de mangel zaten. Zijn gevoel bergop is zeker goed en hij behoorde op de Pertus ook bij de beteren. Maar hij weet dondersgoed dat het loodzware hooggebergte van een totaal andere orde is. Dus laten we vooral genieten voor zijn enorme vechtlust, maar vooral niet hoog van de toren blazen als het om het grotere plaatje gaat.