De stofwolken van de tiende etappe in het Centraal Massief zijn amper neergedaald of de grote kanonnen uit het verleden doen alweer een duit in het zakje. In de podcast The Move bespraken Lance Armstrong, Bradley Wiggins en Spencer Martin de actuele machtsverhoudingen in de Tour de France. Waar Tadej Pogacar weer toesloeg met een onnavolgbare versnelling, ging het gesprek aan tafel vooral over de lichaamstaal van zijn grootste Deense concurrent. Het verdict was snoeihard.
Lichaamstaal verraadt de wanhoop bij de Deense titelverdediger
Als je de beelden van de finish in Le Lioran goed hebt bekeken, viel je waarschijnlijk exact hetzelfde op als de Engelstalige analisten. Jonas Vingegaard kwam totaal gesloopt over de streep. Armstrong wond er zoals gebruikelijk geen doekjes om en trok een ontluisterende vergelijking.
"Hij lijkt wel een opblaaspop die is leeggelopen. Hij verloor tijd, maar we zagen ook zijn gezicht. Hij zag er definitief verslagen uit." Ook Wiggins zag een wereld van verschil met een jaar eerder, toen de renner ondanks zware tegenslagen altijd bleef uitstralen dat hij nog een geheim meesterplan achter de hand had. Nu wekt de eens zo trotse winnaar vooral medelijden op.
Eindzege in de Tour is uit zicht geraakt voor de Nederlandse formatie
Die geslagen houding beperkt zich blijkbaar niet alleen tot de kopman zelf. Volgens analist Spencer Martin heeft de ploegleiding de tactiek al rigoureus bijgesteld. Waar concurrenten in het verleden direct bloed roken als de knechten van de leider moesten lossen, kiest de Nederlandse succesformatie nu eieren voor haar geld. "Ze reageren niet. Ze proberen de schade simpelweg beperkt te houden. Ze koersen inmiddels al voor de tweede plek."
Gele trui demarreert op pure intuïtie zonder overleg met de volgwagen
Terwijl de concurrentie langzaam verkruimelt, fietst Pogacar lachend zijn eigen wedstrijd. Een saillant detail uit de etappe was dat de ontketende Sloveen niet eens instructies vanuit de ploegleidersauto doorkreeg. Door een haperende radio moest hij volledig op zijn eigen instinct vertrouwen toen hij de beslissende aanval plaatste. "Die beslissing nam hij helemaal zelf. Hij rook bloed. Hij dacht simpelweg: ik ga mijn eigen tempo rijden en daarmee is het klaar", aldus Armstrong.
Laatste Belgische stuiptrekking wekt flinke irritatie op in de studio
Tot slot kregen de Belgische wielerfans ook nog even een ijskoude douche. Waar Remco Evenepoel in de Lage Landen nog flink werd geprezen om zijn felle eindsprintje, keek de Texaan daar heel anders naar. "Daar heb ik wel moeite mee", gaf hij aan. Armstrong benadrukte dat het veel zwaarder weegt dat je eerder op de beklimming de rol moet lossen, dan dat je in de laatste meters nog een sprintje trekt voor de bühne.