Tour Ergernissen: het stikstofprobleem is niks vergeleken met de sterfelijkheid van José De Cauwer

Hypotheekrenteaftrek, immigratie en het stikstofprobleem. Ze zorgen allemaal voor (te) hoogoplopende discussies, maar zet een paar wielerliefhebbers bij elkaar en ze hebben het binnen de kortste keren aan de stok over wielercommentatoren. 

Zo verbaas ik me er oprecht over - zoals de man in kwestie dat zelf ook deed over alles wat er in de koers gebeurt - dat er mensen, wielerliefhebbers, zijn die genoten van het commentaar van Maarten Ducrot. Blijkbaar is er een doelgroep voor een man in een hokje die zich vier uur lang als een klein kind zit te verbazen over alles wat hij ziet gebeuren op de weg. 

De loze uurtjes van Eurosport

Om in de stilo van Ducrot te blijven. Ik snap dat er mensen zijn die niet van 'Het Nieuwe Commentaargeven' houden. Jeroen Vanbelleghem en Karsten Kroon zijn in de loze uurtjes van de koers eerder een komisch duo dan dat ze het over de koers hebben. Voor mij hoort dat juist bij wielrennen en ik waardeer het duo. Maar ik snap ook wel dat er weerstand is. 

Dat kan ik niet begrijpen bij de man over wie dit stukje eigenlijk gaat: José De Cauwer. Dat je als Nederlander zijn kompaan in het commentaarhokje, Karl Vannieuwkerke of Renaat Schotte, iets te chauvinistisch vindt, snap ik. Maar José zelf staat buiten elke verdenking. José is voor mij een wielergod. En Goden zijn feilloos. 

Mijn allergrootste ergernis: de sterfelijkheid van een God

Het enige wat José, naar ik nu kan aannemen, niet met de Goden gemeen heeft, is dat hij wél sterfelijk is. Dit stukje beloofde een ergernis en precies die sterfelijkheid is mijn ergernis. Ooit zal ik het zonder het wielercommentaar van José De Cauwer moeten stellen. Ik moet er nog niet aan denken. 

De waarheid is: hij is 76 en bij de VRT werken ze al langzaam naar zijn pensioen toe: bij de wat minder belangrijke koersen verzorgen Jan Bakelants en Bert De Backer het co-commentaar. Prima mensen, en ook met Kroon en Vanbelleghem vermaak ik me dus uitstekend. Het enige probleem is: ze zijn geen van allen José De Cauwer, wielergod. 

Daarom heb ik mezelf voorgenomen: tot José De Cauwer, wielergod, echt uit de ether verdwijnt, zal ik elke ademteug die hij in de microfoon uitblaast of inademt tot me nemen. Als José preekt vanaf de kansel van de koers, luister ik. En zoals dat bij religies gaat: ik beveel u hierbij hetzelfde te doen. Amen. 

André van den Ende deelt tijdens de Tour de France zijn grootste ergernissen, over renners, commentatoren, Frankrijk, noem maar op.