Stop de hype over de Alpe d'Huez: het is een lelijke, overgewaardeerde rotklim

Voor veel Nederlandse wielrenners is het de ultieme droom om in de voetsporen van onze landgenoten te treden op deze zogenaamde heilige berg. In gedachten vlieg je soepel door de eenentwintig haarspeldbochten, gedragen door de wind en heroïsche verhalen van tv-commentatoren. De bittere realiteit is vaak een flink stuk minder romantisch. Fietsen in de Alpen kan echt fantastisch zijn, maar precies deze beroemde klim is stiekem een enorme deceptie.

Kale betonbak eindigt op een desolate parkeerplaats

Wie om zich heen kijkt, fietst eigenlijk gewoon over een brede, saaie autoweg naar een lelijk skidorp. Natuurlijk is er halverwege heus wel een moment met een aardig uitzicht over de vallei.

Eenmaal op de top beland je echter in een troosteloos oord waar buiten het hoogseizoen vrijwel niets te beleven valt. De mythische finishlijn is niets meer dan een winderige, sfeerloze parkeerplaats vol grijze betonblokken en voornamelijk gesloten souvenirwinkels.

Snikhete kilometers slopen elke moraal

De ervaring leert dat de zon vrijwel altijd genadeloos brandt op de steile flanken van deze Alpenreus. De weg is als het ware in een geografische kom gelegd, waardoor de hitte nergens heen kan en het asfalt langzaam lijkt te smelten.

Omdat er op de zwaarste stroken nauwelijks bomen staan voor wat welkome schaduw, kook je al snel volledig over. Juist in die loodzware eerste kilometers aan de voet, snijdt de hitte je direct de adem en de benen af.

Uitlaatgassen happen tussen de overvolle campers

Rustig genieten van de indrukwekkende natuur is er op deze specifieke route helaas vrijwel nooit bij. De beklimming staat bovenaan het verlanglijstje van zo'n beetje iedere fietser en dagjesmens in Europa.

Je wordt dan ook constant gepasseerd door luidruchtige motoren, stinkende dieselbusjes en veel te brede campers die ternauwernood de haarspeldbochten doorkomen. In plaats van frisse berglucht hap je urenlang de geur van verbrand rubber en uitlaatgassen.

Mythe van de Nederlandse bocht is verleden tijd

Rond de Tour de France is het in bocht zeven natuurlijk een groot volksfeest vol bier en verklede landgenoten. Op een doordeweekse zomerdag is diezelfde bocht echter een compleet uitgestorven haarspeldbocht zonder enige magie. Het is ronduit pijnlijk om te zien hoe wielertoeristen hier met een krampachtige lach toch proberen de sfeer te proeven die er simpelweg niet is.

Sociale druk en de fixatie op een Strava-tijd

Bij thuiskomst op de lokale wielerclub gaat het steevast maar over één ding als je vertelt dat je in de Alpen bent geweest. Je moet direct je eindtijd op tafel leggen, want de klim is gereduceerd tot een simpele meetlat voor mannelijke ego's.

Zelfs als je roept dat tijden er niet toe doen, voel je toch die druk om de top zo snel mogelijk te halen voor de digitale ranglijsten. Deze focus op prestatie haalt voor velen het pure plezier uit de fietssport.

Eerlijke zelfreflectie bespaart je een nare fietsdag

Laten we stoppen met doen alsof dit de mooiste fietservaring is die Frankrijk te bieden heeft. Sla de drukte over, negeer de verwachtingen van je fietsmaten en accepteer dat de mooiste verhalen vaak ontstaan op beklimmingen die helemaal niemand kent.

Degene die stug vasthoudt aan deze achterhaalde illusie, komt ongetwijfeld gedesillusioneerd en volledig uitgewoond boven op die troosteloze parkeerplaats.